Zawód – pracownik akademicki

Czy istnieje „wspólny zawód”, obejmujący swym zakresem wszystkich pracowników akademickich? W rozważaniach na ten temat wysuwanych jest wiele wątpliwości. Dlatego na początku tego tekstu zdecydowałam się na przedstawienie definicji bardzo ogólnej, zakładając, iż nie budziłaby ona zapewne sprzeciwu większości zainteresowanych osób.

W dyskusji występują dwa stanowiska: pierwsze – iż zawód pracownika akademickiego, wykonywany przez specjalistów z różnych dziedzin, ma więcej cech wspólnych niż odmiennych, oraz drugie – iż cech odmiennych jest więcej niż cech wspólnych.

Zwolennicy pierwszego stanowiska argumentują, iż podstawową rolą pracowników akademickich wszystkich specjalności jest tworzenie, przechowywanie i przekazywanie wiedzy. Realizacja tego zadania, jakkolwiek z różnie rozłożonymi preferencjami w poszczególnych

Zawód – pracownik akademicki przypadkach, decyduje o przewadze cech wspólnych nad partykularyzmami w wykonywaniu omawianego zawodu (Shils 1983). Cechą charakterystyczną instytucji szkolnictwa wyższego, występującą w wielu krajach, także w Polsce, jest fragmentaryzacja. Jednostki organizacyjne uczelni, w których prowadzona jest podstawowa działalność naukowa i dydaktyczna, są ze sobą jedynie luźno powiązane. Fragmentaryzację określa się często mianem procesu pigeonholing (budowanie przegród w gołębniku), a wynikające z tego działania poszczególnych grup specjalistów nazywane są try bal izmem.

Każde „plemię” (tribe) ma własną nazwę, terytorium i język, samodzielnie rozwiązuje swoje problemy oraz prowadzi wojny z innymi „plemionami”. Jako spoiwo łączące „plemiona” – specjalistów różnych dziedzin – wymieniana jest przede wszystkim kultura, wspólna dla danej instytucji szkolnictwa wyższego. Kultura jest „społecznym i normatywnym klejem, który scala organizację. Jest wyrazem wartości, wzorów społecznych i wierzeń wspólnych dla członków organizacji” (Smircich 1983, s. 344). Kultura uczelni moderuje więc zachowania wynikające z odmiennych interesów i subkultur charakterystycznych dla poszczególnych „plemion” (Bailey 1977) czy lokatorów klatek w gołębniku (Hardy i in. 1983). Umożliwia porozumienie między nimi i podejmowanie działań dla realizacji wspólnych celów.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>