Zagadnienia podczas egzaminu

Cechy raportu źródłowego, narzucone przez cel, w jakim został opracowany, to: jego opisowy charakter, nasycenie informacjami statystycznymi, a także dość specyficzne, wąskie spojrzenie na edukację z punktu widzenia posiadanych zasobów, warunków działania, wielkości zasilania oraz takiego prowadzenia polityki edukacyjnej, aby wszystkie te zasoby mogły być wykorzystane najefektywniej, tj. dawać maksimum tego, co obecnie jest potrzebne gospodarce i społeczeństwu. Na tym zresztą polega swoista „filozofia” przeglądu, który ma pomóc ocenianym krajom w lepszym dostosowaniu systemu edukacji do potrzeb konkretnego etapu rozwoju gospodarki i społeczeństwa. Podczas całego przebiegu prac nad raportem uwagi zgłaszane przez wizytatorów miały charakter bardzo wyważony i pragmatyczny.

Na podstawie raportu źródłowego i informacji zebranych w trakcie wizytacji, a także materiałów przekazanych przez MEN, eksperci OECD opracowali Raport na temat polityki edukacyjnej w Polsce. Raport i pytania wizytatorów. Zgodnie z tytułem, treść raportu jest skonstruowana według następującego schematu: w każdym z analizowanych problemów, w formie tez, przedstawiony jest krótki opis sytuacji, diagnoza istniejącego stanu, a następnie wnioski i propozycje wizytatorów. Raport kończą syntetycznie przedstawione zalecenia oraz wnioski i pytania proponowane jako podstawa do dyskusji w trakcie „egzaminu”, który odbył się w Warszawie w dniach 19-20 czerwca 1995 r.5 Egzamin miał charakter publiczny. Uczestniczyli w nim eksperci ds. edukacji reprezentujący kraje OECD – członkowie Komitetu Edukacyjnego tej organizacji6, przedstawiciele Banku Światowego, a także, jako obserwatorzy, polscy specjaliści z zakresu edukacji, kuratorzy oraz rektorzy szkół wyższych. Podstawą egzaminu był raport wizytatorów. A oto główne zagadnienia omawiane podczas egzaminu:

– 1. Jakość i skuteczność kształcenia.

– 2. Zawód nauczyciela i kształcenie nauczycieli.

– 3. Szkolnictwo wyższe.

– 4. Finansowanie szkolnictwa i zarządzanie.

– 5. Rozwój zasobów ludzkich (HRD).

Faza diagnostyczno-projektową przeglądu OECD

Za najważniejsze kwestie uznano kształcenie nauczycieli (temat 2} oraz szkolnictwo wyższe (temat 3). Procedura egzaminu była następująca: W każdej z wymienionych grup tematycznych egzaminatorzy zadawali pytania (stawiali problemy), na które odpowiadali minister edukacji narodowej, jego zastępcy oraz dyrektorzy departamentów MEN. Następnie dodatkowe pytania i uwagi mogli zgłaszać uczestniczący w egzaminie członkowie Komitetu Edukacyjnego OECD7

Egzamin zakończył fazę diagnostyczno-projektową procedury przeglądu OECD. Wnioski i propozycje zgłoszone przez Komisję Ekspertów mogą być w różnym stopniu akceptowane przez polskie władze edukacyjne. Końcowym efektem egzaminu jest sporządzenie przez Komitet Edukacyjny OECD poprawionej wersji raportu z uwzględnieniem wyników egzaminu. Cała procedura przeglądu edukacji w Polsce zakończy się wiosną 1997 r. Wtedy to polskie władze edukacyjne, na ponownym spotkaniu z Komitetem Edukacyjnym OECD, przedstawią sprawozdanie na temat wstępnych rezultatów działań podjętych w wyniku zaleceń raportu wizytatorów. Tak więc te propozycje zespołu wizytatorów, które nie zostały zanegowane w toku egzaminu powinny (ale nie muszą) zostać zrealizowane. Perspektywa ponownego spotkania za dwa lata ma walor dyscyplinujący i mobilizujący do realizacji przyjętych propozycji wizytatorów.

W dalszej części opracowania przedstawię podstawowe kierunki reform zaproponowanych przez wizytatorów i najciekawsze rozwiązania szczegółowe, a także wybrane elementy dyskusji prowadzonej podczas egzaminu, zwłaszcza w kwestiach, w których nie osiągnięto pełnej zgodności między propozycjami wizytatorów i stanowiskiem MEN. Szerzej od pozostałych tematów omówiona zostanie problematyka szkolnictwa wyższego.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>