Wprowadzanie systemu zewnętrznego recenzowania jakości kształcenia

Czy powinniśmy myśleć o szybkim budowaniu systemu zewnętrznego recenzowania jakości? Uważamy, iż pozytywna mobilizacja wokół tej inicjatywy byłaby korzystna dla kształcenia. Jest to jednak proces czasochłonny i kosztowny, wymagający przygotowania zarówno przez uczelnie, jak i przez ekspertów: obie strony wystąpią w nowej roli. Uruchomienie mechanizmów samooceny w uczelniach może potrwać około roku i w takiej perspektywie – jak się wydaje – można by postrzegać pierwsze przeglądy.

Na podstawie konsu)tac|i przeprowadzonych przez Radę Główną ubiegłej kadencji, można wnioskować, iż środowisko akademickie przychyla się do tego, aby skład osobowy krajowej agendy recenzowania jakości opierać na przedstawicielach typowanych przez wydziały.

Ważnym etapem budowy systemu jakości byłoby utworzenie grupy inicjatywnej. Jeśli z inicjatywą utworzenia systemu wystąpią uczelnie, to członków takiej grupy mogłyby wyłonić konferencje rektorów poszczególnych typów szkół wyższych. W innym przypadku z inicjatywą musiałyby wystąpić ciała buforowe lub rząd.

Wprowadzanie systemu należałoby rozpocząć od opracowania programu pilotażowego. Przy założeniu, że recenzowaniu będą podlegać uczelnie na poziomie instytucjonalnym, należałoby wytypować po jednej szkole każdego typu (uniwersytet, politechnika itp.), a po uzyskaniu ich zgody – przeprowadzić przegląd zewnętrzny.

Jeśli ocenie miałyby podlegać programy czy studia prowadzące do uzyskania tytułu zawodowego licencjata, to należałoby wybrać dwa typy realizowanych programów i dokonać ich analizy we wszystkich uczelniach, które takie programy prowadzą (również po uprzednim uzyskaniu zgody).

Fazie pilotażowej systemu powinno towarzyszyć szkolenie – częściowo w zagranicznych placówkach, częściowo przy pomocy zagranicznych ekspertów w kraju – osób, które będą ten system w przyszłości rozwijać. Chodzi w tym przypadku o przygotowanie specjalistów (training of the trainers), którzy następnie będą szkolić osoby:

– odpowiedzialne za zapewnianie jakości w uczelniach,

– odpowiedzialne za stosowane procedury i kryteria zewnętrznego recenzowania jakości,

– przeprowadzające wizytacje w uczelni.

Jeśli budowa systemu recenzowania jakości okazałaby się niemożliwa jednocześnie na dwu wskazanych poziomach z powodu ograniczeń finansowych czy trudności organizacyjnych, to należałoby uznać za sprawę priorytetową ocenę jakości kształcenia na studiach licencjackich. Byłby to prawdopodobnie skuteczny sposób skłonienia uczelni do uważnego przeanalizowania jakości nauczania i uczenia się, tj. zadań, których realizacja należy do podstawowych funkcji instytucji szkolnictwa wyższego. Co więcej, byłby to dobry trening dla instytucji w przeprowadzaniu samooceny. Pomogłoby to także w rozwoju sposobów monitorowania oraz gromadzenia informacji dotyczących procesu kształcenia i jego wyników.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>