Tworzenie katalogu

Jak więc napisać katalog? Jak określić minima programowe przy indywidualnym, elastycznym, rozliczanym punktowo systemie studiowania? Lektura katalogów uczelni zachodnich mogła ukazać ich finalny kształt, natomiast nie mówiła nic o „kuchni”, o metodzie tworzenia. Nie były tam podane np. proporcje przedmiotów’ teoretycznych i praktycznych, ogólnych i wyspecjalizowanych wchodzących w skład minimów. Nie były także podane zasady tworzenia systemu punktowego. Katalogi tworzono tam przez lata: są one wynikiem tradycji, sprawdzonych doświadczeń i, oczywiście, otwartości na zmiany. SGH miało dwa semestry czasu, bowiem było jasne, że studenci Studium Podstawowego muszą dostać wydrukowany Katalog SGH jesienią 1992.

Początkiem pracy było ustalenie procedury formowania minimów programowych. Trzeba było, z jednej strony, brać pod uwagę pewien ich kształt modelowy oraz porównywalność z zachodnimi standardami kształcenia ekonomistów (uczelniana grupa TEMPUS pracowała np. nad takim dopasowaniem minimum dla kierunku menedżerskiego oraz MB-A). Z drugiej zaś strony, trzeba było uwzględnić (przy konieczności zmian w programach) możliwości nauczycieli oraz stopień ich poparcia dla reformy programowej. Słowem, poszukiwano procedury takiej, aby z jednej strony, minima programowe nie były odbiciem partykularnych i grupowych interesów pracowników, ich obecnych kwalifikacji i przyzwyczajeń, z drugiej zaś, aby nie były one teoretycznym tworem specjalistów, czy prostą kopią programów zachodnich. Jeszcze inaczej: poszukiwano drogi, która łączyłaby konieczne zmiany w treściach nauczania oraz standaryzację formy i treści zajęć (przynajmniej ich części) z poszanowaniem swobody nauczyciela w prowadzeniu zajęć wedle własnej najlepszej wiedzy i woli.

Aby temu zadaniu sprostać Senat powołał Komisję Programową, w skład której weszli przedstawiciele wszystkich istniejących dotychczas wydziałów, zaś spośród nich wybrano koordynatorów poszczególnych kierunków studiów. Koordynator odpowiadał za sformułowanie minimum programowego dla kierunku we współpracy z pracownikami wydziału o profilu najbardziej do kierunku zbliżonym, przy czym miał też prawo do umieszczania w minimum zajęć wykraczających poza ofertę wydziałową. W grudniu 1991 i styczniu 1992 trwało prezentowanie pierwszych projektów minimów na forum Komisji. Trzeba przyznać, że posiedzenia Komisji, zwłaszcza początkowe, miały burzliwy charakter.

Równolegle z pracami Komisji trwało zbieranie przez ORSE całkowicie swobodnej, indywidualnej oferty zajęć od wszystkich pracowników SGH. Spisanie i prezentacja ofert kierunkowych i indywidualnych pozwoliły się zorientować – chyba po raz pierwszy od dziesięcioleci – w możliwoś- ciach dvdaktvcznvch uczelni! Do tej pory taki opis jej potencjału nauczającego nie mógł być dokonany. Obowiązujące uprzednio sztywne programy studiów „programowały” także składaną przez pracowników ofertę i uniemożliwiały im zarówno wpływ na program, jak i wyeksponowanie własnych pragnień i zainteresowań w dydaktyce. Teraz koordynatorzy kierunkowi mogli korzystać z oferty indywidualnej wszystkich pracowników uczelni i w uzupełnieniu konstruowanych minimów w znajdowaniu obsady do projektowanych przez siebie zajęć.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>