Tendencje i kierunki dalszych zmian cz. II

Odzwierciedleniem trudności występujących przy podejmowanych próbach integracji systemów edukacyjnych na poziomie wyższym są problemy o szerszej skali, dotyczące powiązania programów kształcenia z gospodarką poszczególnych krajów.

Rządowe działania na rzecz szerokiego zainteresowania uniwersytetów realizacją celów polityki ekonomicznej krajów przyniosły rezultaty niższe od oczekiwanych, Tendencje do respektowania w większym zakresie wymagań rynku pracy znajdują pełniejszy wyraz w dokumentach i deklaracjach rządowych niż w prowadzonej przez uniwersytety polityce edukacyjnej (Post-graduate…, 1987). Fakt ten skłania wielu autorów do twierdzenia, iż szkolnictwo wyższe jest mało podatne na innowacje, zwłaszcza te, które pochodzą z zewnątrz. Już samo pojęcie innowacji w zestawieniu z edukacją nabiera szczególnej wymowy: oto problem, którego sens wyznacza tempo wprowadzanych zmian, konfrontowany jest z materią, którą cechuje tradycja i stabilność (Vught 1989).

Poważną barierę w rozwoju współpracy między uniwersytetami i gospodarką stanowi ciągle szeroko lansowane przekonanie, iż naukowcy i pracownicy zakładów przemysłowych, a także usług żyją w dwóch różnych światach (Industry1984). Argumentem wysuwanym przez uczelnie na rzecz utrzymania istniejącego stanu jest brak poważniejszego zainteresowania poszczególnych działów gospodarki rozwojem badań podstawowych. Wymuszony okolicznościami bliższy kontakt uniwersytetów z przemysłem uświadomił tymczasem obu stronom anachronizm wielu funkcjonujących opinii. Okazało się bowiem, że to uniwersytety rozwijają nieprzydatne już gospodarce kursy kształcenia, a przemysł (jego ośrodki badawcze) gromadzi i rozwija wiedzę w wybranych dziedzinach w tempie, jakiemu uczelnie nie są w stanie dotrzymać kroku (Cerych

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>