Szkolnictwo wyższe

Jak już stwierdzono, problematyka szkolnictwa wyższego została wytypowana przez wizytatorów OECD jako jeden z dwóch najważniejszych tematów przeglądu edukacji (obok kształcenia nauczycieli). Zagadnieniu temu poświęcono dużo miejsca również w raporcie źródłowym przygotowanym przez polskich ekspertów.

W raporcie wizytatorów punktem wyjścia analizy sytuacji szkolnictwa wyższego jest ocena nowych aktów prawnych (Ustawa o szkolnictwie wyższym z 12 września 1990 r., Ustawa o tytule naukowym i stopniach naukowych z tej samej daty oraz Ustawa o powołaniu Komitetu Badań Naukowych z 12 stycznia 1991 r.}, tworzących podstawy systemowe funkcjonowania uczelni w latach dziewięćdziesiątych. Jako motto oceny tych zmian można przyjąć stwierdzenie wizytatorów: „samo przekazanie władzy nie gwarantuje sprawniejszej pracy”.

Eksperci bardzo wyraźnie dostrzegają trudności w reformowaniu polskiego szkolnictwa wyższego, pisząc: „wprowadzenie koniecznych reform może być utrudnione zarówno przez wewnętrzne, jak I zewnętrzne przeszkody [wewnątrz uczelni], niebezpieczeństwo utrzymania tradycyjnego sposobu działania z powodu nieodpowiednich struktur, niewłaściwych metod podejmowania decyzji oraz braku umiejętności zarządzania. Z zewnątrz instytucje szkolnictwa wyższego podlegają wielkiej presji kryzysu gospodarczego. Brak stałych funduszy zawsze stoi na przeszkodzie wprowadzaniu reform, nawet jeśli istnieje silna motywacja .

Wizytatorzy zatem sceptycznie oceniają możliwość reform racjonalizujących funkcjonowanie szkolnictwa wyższego i poprawiających jego efektywność zgodnie z oczekiwaniami społecznymi. Równocześnie dostrzegają wiele wad oraz sprzeczności zarówno w systemie szkolnictwa wyższego jako całości, jak i w modelu zarządzania uczelnią.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>