Sytuacja wyjściowa i założenia programu zmian

Wyższe szkolnictwo ekonomiczne w Polsce było i jest nadal źle przystosowane do kształcenia kadr dla potrzeb gospodarki rynkowej. Sprawa ta opisana została m.in. w raporcie przedstawionym w 1990 roku1.

Grupa jego autorów pod kierunkiem profesora Janusza Bek siaka zorganizowała wtedy rodzaj nieformalnego seminarium, które zbiera się (w uzupełnianym o nowe osoby składzie) regularnie od lata 1990 do dziś. Przedmiotem dyskusji grupy były różne aspekty życia uczelni wyższej, zwłaszcza zaś uczelni ekonomicznej. Przedstawiono tu zasadnicze poglądy na to, jak funkcjonować ma „uniwersytet ekonomiczny”, jak go zazwyczaj nazywano. Wyniki rozważań publikowane były głównie w materiałach Fundacji im. Stefana Batorego2, która udzieliła Finansowego wsparcia pracom grupy. Uzupełnione o zestaw dokumentów materiały te ukazały się również w formie książkowej’.

Grupa rychło rozszerzyła swe działania poza obszar Warszawy tworząc (przy poparciu MEN) Zespół Koordynacyjny do Spraw Reformy Szkolnictwa Ekonomicznego. Zespół ten grupował przedstawicieli szkół ekonomicznych z całej Polski i był terenem wymiany doświadczeń i informacji dotyczących ich reformy. Szczególnie duży wkład w działalność zespołu wnieśli przedstawiciele Akademii Ekonomicznej w Poznaniu i Krakowie, Wydziału Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego i Gdańskiego. Trudno przecenić znaczenie, jakie miała możliwość dyskusji nad przedsięwzięciami reformatorskimi w chwili ich podejmowania i wdrażania, śledzenia sukcesów i niepowodzeń tych reform in statu nascendi, dopasowywania cudzych rozwiązań do własnych warunków. Przedstawicieli ośrodków mniej zaawansowanych w reformie Zespół mógł nie tylko zainspirować, ale także wyposażyć w argumenty w stosunku do niechętnej zmianom opozycji na własnych uczelniach.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>