Systemy recenzowania jakości kształcenia cz. II

Sposób rozumienia tych funkcji w poszczególnych krajach Europy Zachodniej jest jednak zróżnicowany. W konsekwencji ich realizacja koncentruje się w instytucjach o różnych strukturach organizacyjnych, odmienna jest ranga obu wymienionych funkcji, a także rodzaj stosowanych metod.

We Francji Narodowy Komitet Ewaluacji (Comité National dévaluation) funkcjonuje na prawach agendy rządowej i podlega bezpośrednio prezydentowi. Na mocy dekretów precyzujących zakres i sposoby działania, Komitet ma autonomię finansową i jest niezależny od premiera, ministra edukacji oraz innych władz wykonawczych. Jest upoważniony do oceny wszystkich instytucji szkolnictwa wyższego podległych ministrowi edukacji. Ocenie poddawana jest prowadzona przez uczelnię polityka w zakresie jakości badan i kształcenia: warunków socjalnych kampusu, zasad przyjęć na studia, pozycji szkoły wyższej w perspektywie lokalnej, krajowej i międzynarodowej. Mimo iż zasadniczo ocena obejmuje szczebel instytucjonalny (uczelnia jako całość), Komitet ma także uprawnienia do oceny dyscyplin i kierunków studiów. Nie jest natomiast uprawniony do oceny pracowników uczelni, przebiegu procesu kształcenia oraz do rozdziału środków z budżetu państwa między instytucje szkolnictwa wyższego.

Przedmiotem oceny jest poziom realizacji kontraktów zawieranych przez uczelnie z państwem, władzami lokalnymi i instytucjami badawczymi. Zalecenia i rekomendacje zespołu oceniającego mogą być wprowadzane w życie przez administrację centralną oraz przez uczelnię, której dotyczą. Ocen dokonują wyznaczone przez Komitet zespoły recenzentów, złożone z przedstawicieli uczelni oraz ekspertów spoza sektora edukacji.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>