System szkolnictwa wyższego – stan i kierunki zmian cz. II

W Polsce jest obecnie 90 wyższych uczelni państwowych, w tym 54 podległych ministrowi edukacji narodowej (pozostałe podlegają ministrom innych resortów). Łącznie z sektorem szkół niepaństwowych mamy zatem ponad 140 uczelni, silnie zróżnicowanych pod względem liczby kształconych studentów (500 – 40 tys.). Większość instytucji jest mała i kształci mniej niż 5 tys. studentów. Jest to m.in. rezultat fragmentaryzacji szkolnictwa wyższego: mamy w Polsce kilkanaście typów szkół wyższych, podległych siedmiu ministrom.

W każdej uczelni jest od kilku do kilkunastu wydziałów. Niektóre wydziały prowadzą kilka kierunków studiów. Pierwszym krokiem na drodze działań przystosowawczych szkolnictwa wyższego do nowej sytuacji i potrzeb zmieniającego się społeczeństwa stała się bowiem dywersyfikacja (rozumiana szeroko – nie tylko w aspekcie struktury instytucjonalnej, ale także programów kształcenia, struktury wewnątrzuczelnianej, zasad przyjmowania na studia itp.).

Projektując założenia do systemu zewnętrznego recenzowania jakości szkolnictwa wyższego trzeba mieć na uwadze istniejące rozdrobnienie naszego szkolnictwa, liczbę jednostek organizacyjnych i ich zróżnicowanie wewnętrzne. Stopień złożoności wzrośnie, jeśliby recenzowaniem zewnętrznym objąć kierunki studiów: byłoby to trudne pod względem organizacyjnym, bardzo rozciągnięte w czasie i kosztowne.

Abstrahując od kosztów, wprowadzenie systemu oceny jakości na poziomie kierunku studiów byłoby możliwe tylko przy zdecentralizowanym, dobrze funkcjonującym systemie administracyjnym, który pozwoliłby na zorganizowanie procesu zewnętrznego recenzowania jakości kształcenia w skali makroregionów. Takiego systemu jednak w naszym kraju nie ma.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>