System oświatowy w Niemczech

Z perspektywy lat można stwierdzić, że obie te sugestie pozostają nadał jedynie w sferze dyskusji i postulatów. Hasło „orientacja praktyczna” – niezbyt precyzyjnie definiujące środki i metody, które miały sprzyjać przybliżeniu programów studiów do wymagań przyszłej pracy absolwenta – przez zwolenników przemian było i jest traktowane jako droga do nowoczesności zacofanych niemieckich uniwersytetów, przez przeciwników – jako zagrożenie dla wartości studiów teoretycznych, wykształcenia akademickiego w tradycyjnym sensie. W ten sposób – niezależnie od istniejących licznych ograniczeń – nadal realizowana jest idea kształcenia analitycznego, ukierunkowanego na specjalności naukowe (Zwischen1991). Z podobnym skutkiem realizowane jest założenie o ograniczeniu barier utrudniających dostęp do uniwersytetów. Utrzymanie na większości kierunków wymogu posiadania pełnej średniej 13-letniej szkoły ogólnokształcącej4 nie tylko bariery te zachowuje, ale prowadzi także do poszukiwania przez młodzież okrężnych dróg, które pozwalają go ominąć. Do zagadnienia tego powrócimy jeszcze poniżej. Zarówno więc w sensie rodzaju dostarczanego absolwentom wykształcenia, jak też w sensie społecznym tradycja uniwersytecka przetrwała do dziś5.

Dość wyraźne zmiany wystąpiły natomiast w szkolnictwie zawodowym. Lukę między uniwersyteckim przygotowaniem ogólnym a specjalistycznym przygotowaniem średniego poziomu miały wypełnić wyższe szkoły zawodowe (Fachbochsehule), tworzone w latach 1970-1971 w efekcie

System oświatowy w Niemczech pozostaje tradycyjnie w kompetencji rządów poszczególnych landów. Postanowienia konferencji krajowych ministrów muszą zyskać akceptację na szczeblu rządów krajowych.

Niższa – dwunastoletnia – uprawnia do dalszej nauki w wyższych szkołach zawodowych. Nie dotyczy to, oczywiście, nowych uniwersytetów, które powstały po roku 1960 już w oparciu o inne założenia strukturalne i programowe. przekształcania średnich szkół zawodowych wyższego stopnia (Brzost, Pastwa 1984). Szkoły te – inżynierskie i inne zawodowe – cieszyły się ograniczonym zainteresowaniem społecznym ze względu na niejednoznaczny status swoich absolwentów nie tylko w obrębie kraju, ale – przede wszystkim – za granicą. Toteż Fachhochschulen tworzono pod hasłem „odmienne, ale równorzędne”, co miało oznaczać, że mimo skróconego czasu nauki, innej formuły i – w konsekwencji – innych celów kształcenia, zapewnią swoim absolwentom pozycję społeczną zbliżoną do tej, jaką dają uniwersytety (Zwischen..1991).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>