Stratyfikacja instytucjonalna

Jak wspomniano wcześniej, problem dystrybucji zbiorowych zasobów w społeczeństwie i mechanizmów wpływających na sposób ich rozdziału cieszą się szczególnym zainteresowaniem socjologii. Jest więc rzeczą oczywistą, iż czynniki powodujące organizacyjną strukturalizację w szkolnictwie wyższym – jeśli ona istnieje – znajdują się w centrum zainteresowania. Czynniki związane z istnieniem tej strukturalizacji, jak i konsekwencje istniejących zróżnicowań dla studentów i dla pracowników naukowo-dydaktycznych (Trow 1984) będą omówione wcześniej niż mechanizmy związane z umiejscowieniem szkói w ramach tej struktury.

Uniwersytety europejskie poddawane klasyfikacji przez ministrów edukacji w oczach studentów i innych odbiorców ich „produktu” często nie różnią się jeden od drugiego. Stopień naukowy jest nadawany przez ministerstwo, a uczelnia, na której został on zrobiony, często nie jest nawet wymieniona na dyplomie. Egzaminy, które student musi zdać, aby otrzymać dany stopień, są często takie same w całym kraju, a program, którego opanowanie jest wymagane, może być bardzo zbliżony, niemniej jednak kontrola jakości nauczania w poszczególnych uczelniach jest sprawą rzadką. Dzieje się tak, ponieważ w większości krajów europejskich pracownicy wyższych uczelni są urzędnikami państwowymi podlegającymi krajowym standardom w sprawach wynagrodzenia i awansu, natomiast specyficzne warunki w danej szkole wyższej czy uniwersytecie posiadają względnie male znaczenie. Wreszcie, należy powiedzieć, że chociaż we wszystkich krajach europejskich są zarówno bardzo stare, jak i całkiem nowe wyższe uczelnie, to politykę naukową tych krajów cechuje unikanie ostrego ich różnicowania. Tak więc, pomimo niewątpliwych różnic geograficznych i kulturowych oferowany program, studenci i zatrudniona kadra naukowa są tu bardzo podobne. Demokratyzacja europejskiego szkolnictwa wyższego uniknęła zarówno silnych zróżnicowań instytucjonalnych, jak i współzawodnictwa pomiędzy uczelniami. Reformy końca lat sześćdziesiątych i początku siedemdziesiątych – wyraźnie nastawione na studentów – wpłynęły wręcz na zmniejszenie występującego zróżnicowania. Bliższe nam edukacyjne reformy lat osiemdziesiątych odwróciły jednak tę tendencję i spore zróżnicowanie wystąpiło na przykład w Holandii, Szwecji i w Niemczech.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>