Stratyfikacja instytucjonalna cz. III

Zupełnie inaczej sprawa ta wygląda w Stanach Zjednoczonych. Podchodząc do niej historycznie należy powiedzieć, iż państwo nie przejawiało zainteresowania rozwojem uniwersytetów {aż do 1862 roku). Władze poszczególnych stanów także wykazywały minimalne zainteresowanie rozwojem szkolnictwa wyższego na ich terenie. W kraju, gdzie zasada rozdziału państwa od kościoła była szeroko stosowana, rozwój prywatnych uczelni ograniczał zainteresowanie państwa szkolnictwem wyższym. Co więcej, za równie ważny uznawano rozwój szkolnictwa podstawowego i średniego. Do początku XX w. wiele społeczności dysponowało jedynie elementarnym szkolnictwem podstawowym. Wymienione warunki stanowiły podstawę do powstania instytucjonalnego zróżnicowania i konkurencji. W sektorze prywatnym, który ilościowo rozwijał się bez ograniczeń, konkurencja była wyraźnie najsilniejsza. Ponieważ sposoby sponsorowania (lub – jak nazywa to Meyer (1972) – „charter”) były tak różnorodne, a uczelnie tak finansowane były zależne od pozarządowej zewnętrznej pomocy, charakterystyczny dla nich wysoki procent niepowodzeń w studiowaniu był odzwierciedleniem ambicji tych, którzy te szkoły zakładali, a nie stabilnej polityki przyjęć i finansowania (Birnbaum 1983). Dogodne pozycje wyrobiły sobie te szkoły prywatne, którym udało się przetrwać trudności związane z finansowaniem instytucjonalnym. Zawdzięczają to nie tyle swoim programom czy strukturze, ile klienteli, która sponsorując i pomagając danej uczelni przekazuje jej swój status, sama następnie odnosząc korzyść ze statusu uczelni.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>