Stosunki między szkołami wyższymi a administracją

Angloamerykański system szkolnictwa wyższego opiera się na indywidualnej odpowiedzialności za funkcjonowanie uczelni (w tym w odniesieniu do programów i personelu nauczającego). Temu poziomowi samodzielności szkół wyższych odpowiadają następujące założenia systemu oceny jakości:

– zatwierdzanie programów we własnym zakresie (akredytacja):

– podział funduszy publicznych (np. w Wielkiej Brytanii i we Francji szkolnictwo wyższe jest w 90% finansowane z tych funduszy):

– finansowanie badań przez komisje złożone ze specjalistów na podstawie ocen ekspertów orazw wyniku konkurencji projektów badawczych.

Tradycja francuska natomiast preferuje centralne zarządzanie. Podstawowe elementy systemu francuskiego stanowią: centralna administracja, odgrywająca ważną rolę, oraz wielkie instytucje badawcze (we Francji jest trzykrotnie więcej naukowców zatrudnionych na pełnym etacie w sektorze badań podstawowych prowadzonych w uniwersytetach niż w Wielkiej Brytanii czy RFN). Francuskie szkoły wyższe są podporządkowane regulacji państwowej i różnym systemom kontroli, a przede wszystkim bezpośredniemu zarządzaniu przez administrację centralną.

– 1. Zarządzanie w sferze spraw personelu badawczego, nauczającego i pozostałego jest tradycyjnie scentralizowane, Istnieje system prognozowania zatrudnienia kadry nauczającej, a proces zatrudniania i awansowania jest kierowany przez Państwową Radę ds. Uniwersytetów (Conseil National des Universités), której zasady działania i kompetencje podlegały wielu zmianom. Rada jest uprawniona do oceny (ewaluacji) pracowników.

Państwowy Komitet Badań Naukowych (Comité National de la Recherche Scientifique) jest uprawniony do oceny pracowników naukowych zatrudnionych w Centre National de la Recherche Scientifique, ale także do oceny laboratoriów badawczych. Każda instytucja tego typu jest oceniana co cztery lata. Ocenę programów i laboratoriów przeprowadzają wielkie instytucje badawcze, zwłaszcza zaś Narodowy Instytut Zdrowia i Badań Medycznych (INSERM) czy Narodowy Instytut Badań Agrarnych (INSRA).

– 2. Programy kształcenia budowane są na podstawie wzorców ustalonych na poziomie państwa, które precyzują minimalną oraz maksymalną liczbę godzin poszczególnych przedmiotów. Są one zatwierdzane przez wybierane ad hoc komisje, składające się z nauczycieli akademickich i usytuowane przy odpowiednich dyrekcjach ds. edukacji narodowej. Te ostatnie wypowiadają się w sprawie treści programów kształcenia.

– 3. Zarządzanie szkolnictwem wyższym stanowi przedmiot regulacji i kontroli, powierzonych przede wszystkim Generalnej Inspekcji Administracji i Edukacji Państwowej (Inspection Générale de l’Administration de l’Education Nationale), Inspekcji Finansowej (Inspection des Finances) oraz Izbie Obrachunkowej (Cour des Comptes).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>