ŚRODOWISKO AKADEMICKIE – NAUCZYCIELE I STUDENCI CZ. III

W latach osiemdziesiątych, w czasie recesji gospodarczej i zmiany polityki rządów, w wielu krajach skończył się okres prosperity dla wyższych uczelni. Pieniądze stały się trudniejsze do zdobycia nie tylko z tej przyczyny, że było ich mniej, lecz również dlatego, że ich otrzymanie było powiązane z koniecznością spełnienia pewnych warunków. Jak to ktoś ładnie określił, władza przeszła z rąk ciał naukowych w ręce uniwersyteckich finansistów.

W tym okresie, jak twierdzi Harold J. Perkin, zawód pracownika akademickiego stracił swój „kluczowy” charakter. Zmniejszył się także prestiż i korzyści finansowe związane z wykonywaniem tej profesji (Perkin 1987).

Bardziej optymistycznie nastawieni badacze zgadzają się wprawdzie z diagnozą, iż szkoły wyższe przestały pełnić kluczową rolę w społeczeństwie, ale zarazem utrzymują, iż są one wciąż instytucjami niezbędnymi, w które zainwestowano zbyt dużo pieniędzy, aby rządy mogły je ignorować (Clark 1987).

W Polsce w omawianym czasie – mimo różnic ustrojowych i braku ekspansji edukacyjnej na poziomie szkolnictwa wyższego (wystąpiła ona dopiero w latach dziewięćdziesiątych) – kondycja pracowników akademickich ulegała podobnym przeobrażeniom jak w innych krajach europejskich: były to zmiany świadczące o dewaluacji zawodu. Zmniejszył się jego prestiż w społeczeństwie, pogorszyły się zarówno warunki materialne pracowników akademickich, jak i sytuacja finansowa uczelni.

Sytuacja kryzysowa w polskich instytucjach szkolnictwa wyższego oraz w zawodzie pracownika akademickiego występowała w czasie pierwszych badań przeprowadzonych przez nas w 1984 r. (miała ona wtedy charakter głównie polityczny), a także podczas drugich badań, w 1993 r. (jej charakter był wówczas głównie ekonomiczny).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>