Rzeczywistość uczelniana

Poziom zaawansowania poszczególnych szkól wyższych w procesie tworzenia mechanizmów zapewniania jakości kształcenia oraz analizy skuteczności działania tych mechanizmów (samoocena) jest podstawą każdej formy zewnętrznego recenzowania jakości kształcenia. Oszacowanie skali i zakresu prób podejmowanych w tym zakresie – zarówno na szczeblu uczelni, jak i na poziomie wydziałów czy kierunków studiów – stanowi warunek powodzenia procesu wdrażania systemu zewnętrznego recenzowania jakości kształcenia. Badania przeprowadzone na przełomie listopada i grudnia 1994 r. miały dość ogólną orientację w następujących kwestiach:

– Czy w uczelniach istnieją – jeżeli tak, to jakie – instytucjonalne zabezpieczenia służące utrzymywaniu dydaktyki na poziomie niezbędnego minimum i sprzyjające podnoszeniu jej jakości?

– Czy w szkołach wyższych są gromadzone dane o jakości kształcenia: jeśli tak, to jakiego typu są to dane i jakie procedury używane są w tym celu: jakie informacje o wynikach kształcenia są dostępne na szczeblu uczelni oraz wydziału czy kierunku studiów?

– Do jakich celów wykorzystywane są dane o jakości kształcenia w uczelniach, które zbierają takie informacje?

Podstawowym źródłem informacji o uczelni w kwestiach nie uregulowanych w ustawie jest jej statut. Dlatego też część pytań skoncentrowano na zawartych w statutach sformułowaniach dotyczących problemu jakości kształcenia.

Badania dokumentów uczelnianych wykazały, że jeśli na szczeblu instytucjonalnym istnieje problem jakości kształcenia, to występuje on najczęściej w formie zapisu o potrzebie – rzadziej obowiązku – zapewniania jakości kształcenia na poziomie wydziału lub innej jednostki organizacyjnej, odpowiedzialnej za przebieg kształcenia na danym kierunku. Zaledwie w kilku statutach sformułowany jest wymóg posiadania przygotowania pedagogicznego przez kandydata na stanowisko asystenta przy zatrudnieniu na czas nie określony. Również tylko w niewielu uczelniach bierze się pod uwagę poziom przygotowania pedagogicznego przy awansach (w drodze konkursu) na wyższe stanowisko. Do rzadkości należą przypadki wymieniania w zakresie kompetencji senatu oceniania poziomu kształcenia w skali uczelni czy zasięgania opinii przedstawicieli środowisk pozauczelnianych o poziomie kształcenia.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>