Rynek instytucji

Polega on na konkurencji między poszczególnymi uczelniami o pierwszeństwo w realizacji usług (np. zdobycie zleceń z gospodarki na badania czy prowadzenie kursów dokształcających) i o uzyskiwanie dochodów. Państwo może stosować quasirvnkowe mechanizmy koordynacji również wobec instytucji, stwarzając warunki i określając kryteria konkurencji w sdobywaniu środków, np. uzależniając wysokość dotacji dla uczelni od liczby studentów czy też wyodrębniając dotację na kształcenie od dotacji instytucjonalnej na badania, którą rozdzielą między poszczególne szkoły niezależnie od dotacji na kształcenie według ustalonych kryteriów. Im więcej niezależnych źródeł i kanałów finansowania, tym bardziej system koordynacji upodabnia się do modelu rynkowego.

B. Clark zwraca uwagę, iż we wszystkich systemach szkolnictwa występują cechy każdego z tych modeli i nie sposób określić, jaka ich kombinacja jest najlepsza. W świetle rozważań Kerra amerykański styl koordynacji szkolnictwa opiera się głównie na modelu rynkowym, z elementami modelu oligarchicznego i politycznego i śladową rolą koordynacji biurokratycznej. Tak wielkie zróżnicowanie wewnętrzne systemu szkolnictwa amerykańskiego wynika stąd, iż o pozarynkowych formach koordynacji decydują odmienne rozwiązania stanowe oraz różnych typów uczelni. Spójna modelem dominującej roli koordynacyjnej rynku wydaje się być specjalizacja różnych uczelni (każdy może znaleźć coś dla siebie), a także opisana wyżej sttuktura władzy wewnątrz uczelni, odznaczająca się ograniczeniem roli korporacji akademickiej wyłącznie do kwdstii merytorycznych przy jednoczesnym istotnym znaczeniu rad powierniczych oraz dobrze przygotowanej, profesjonalnej administracji w kwestiach zarządzania, co umożliwia szybkie reagowanie na potrzeby otoczenia.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>