Przeobrażenia francuskiego szkolnictwa wyższego

Podstawowy wybór, którego dokonała Francja w latach 1984-1985, polegał na decyzji o umasowleniu szkolnictwa wyższego, jako że tradycyjną funkcją francuskiego szkolnictwa wyższego była „produkcja elit”. Należy ponadto zauważyć, iż przemiany, które nastąpiły w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, doprowadziły do wzrostu efektywności szkolnictwa wyższego, co pozwoliło politykom na zrealizowanie autentycznej potrzeby społecznej: masowego kształcenia na poziomie wyższym.

Decyzja ta miała oczywiście charakter polityczny. Została podjęta przez prezydenta Republiki i rząd socjalistyczny, lecz ostatecznie stała się przedmiotem consensusu z opozycją prawicową i była realizowana w latach 1985-1994, niezależnie od zmian politycznych1.

W latach 1984-1986 we Francji był rząd socjalistyczny, w latach 1986-1988 – prawicowy, w latach 1988-1993 – ponownie socjalistyczny, a od 1993 r. prawicowy.

W momencie wyjściowym zasadniczy cel został sformułowany jako „doprowadzenie 80% młodzieży w danej grupie wiekowej do poziomu baccalauréat , w roku 1986 rząd obniżył tę wielkość do 74%3.

Ważnym przejawem zmian społecznych ostatnich trzydziestu lat był znaczny dopływ studentów do szkół wyższych. Zakończenie procesu odbudowy po II wojnie światowej, kres wojen kolonialnych, przede wszystkim zaś międzynarodowe otwarcie się, tworzenie – od 1958 r. – wspólnej Europy i wynikający stąd postęp technologiczny oraz konieczność znacznego wzrostu wydajności pracy, wywołały głębokie zmiany w mentalności i kulturze społeczeństwa. Niezmiennie wymowna jest zmiana liczby przyjętych na studia wyższe I cyklu (baccalauréat): w 1950 r. było ich zaledwie 30 tys., a w 1993 r. – 450 tys., tzn. 15 razy więcej (rysunek 1).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>