Przebieg i wyniki symulacji cz. III

Owa dychotomia myślenia była dla organizatorów dość istotna, ponieważ zawierała przesłanki niezamierzonego rozminięcia się przebiegu warsztatów w pierwotną intencją. W związku z tym należało przekonać uczestników, że składanie wniosku będzie celowe, a warsztaty spełnią swoją rolę, jeśli dana „instytucja” wykaże choćby zaczątki strategicznego myślenia w sprawach przyszłości kształcenia. Prawdę mówiąc, był to swego rodzaju unik, odzwierciedlający pewien brak wiary w to, żeby „instytucje” zechciały podtrzymywać swój udział w naszej symulacji w przypadku pojawienia się poważniejszego niezadowolenia z charakteru tego przedsięwzięcia. Wydawało się jednak, że przyjęty kompromis dobrze służył podtrzymaniu aktywnego zaangażowania „instytucji” w wykonanie postawionego przed nimi zadania.

Każda „instytucja” sporządziła streszczenie swego wniosku, aby na zakończenie warsztatów pozostali uczestnicy mogli poznać wszystkie sposoby podejścia do zadania, jednak w istocie powstały tylko szkice wniosków. Sześć spośród siedmiu instytucji zdołało w terminie zakończyć pracę, chociaż niektóre z nich nie były w stanie ostatecznie uporządkować swoich prezentacji – z powodu braku czasu oraz pewnych niedomagać w funkcjonowaniu usług poligraficznych. Niemniej jednak sporządzenie szkiców „bez rozgrzewki”, i to w okresie niewiele dłuższym niż 24 godziny, było świadectwem poważnego zaangażowania uczestników warsztatów i wcale nie wypadło źle, jeśli je porównać z rzeczywistą praktyką sporządzania wniosków przez instytucje szkolnictwa wyższego.

Poniżej zamieszczamy istotę argumentacji zawartej w sześciu wstępnych wnioskach o dofinansowanie. Ich pełna treść jest dostępna w kompendium poświęconym omawianemu przedsięwzięciu, znajdującym się w Manchester Metropolitan University6

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>