Proces budowy systemu recenzowania jakości kształcenia

Niezależnie od usytuowania agencji akredytującej, najogólniej proces ten ma prowadzić do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy dana jednostka spełnia założone standardy jakości.

W naszej sytuacji barierę wprowadzenia procedury akredytacyjnej (szerszej niż zawarta w obowiązujących aktach legislacyjnych i wynikającej z nich praktyki) stanowi brak w skali kraju, a nawet poszczególnych uczelni, kryteriów powszechnie akceptowanych, jeśli chodzi o programy studiów, a także – szerzej – odnoszących się do poszczególnych typów instytucji szkolnictwa wyższego oraz różnicujących się w ostatnich latach poziomów wykształcenia. Ten stan jest wynikiem omówionych wyżej zjawisk, tj. fragmentaryzacji i rosnącej dywersyfikacji polskiego systemu szkolnictwa wyższego.

Dlatego też, licząc się z realiami, w procesie budowy systemu recenzowania jakości kształcenia w uczelniach trzeba uwzględnić fakt, iż każda szkoła wyższa ma swoją specyfikę i do każdej z nich powinny być dostosowane kryteria oceny. Kryteria te powinny powstawać po analizie celów i zadań danej uczelni, w wyniku dyskusji między zewnętrznym ciałem dokonującym oceny a odpowiednimi agendami wewnątrzuczelnianymi.

W literaturze przedmiotu wśród funkcji systemów recenzowania jakości kształcenia w szkołach wyższych najczęściej wymienia się dwie: rozliczanie się przed społeczeństwem i doskonalenie jakości kształcenia. Sądzimy, iż system recenzowania jakości powinien być nastawiony przede wszystkim na doskonalenie jakości kształcenia w uczelniach.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>