Proces akredytacji

Doświadczenia związane z akredytacją mają najdłuższą historię w Stanach Zjednoczonych. Na początku XX w. rosnąca różnorodność form instytucjonalnych i brak określonych standardów w szkolnictwie wyższym spowodował, że kilka stowarzyszeń wyższych uczelni postanowiło jakość swoich działań ocenić przy pomocy peer review. Od tego czasu akredytacja stała się profesjonalnym, zróżnicowanym i w pełni dojrzałym systemem oszacowywania jakości z krajowym biurem koordynacyjnym (Council on Post-Secondary Accreditation, utworzonym w 197: toku). Według opinii tego biura celem akredytacji jest:

– udoskonalanie jakości w szkolnictwie na poziomie trzecim poprzez rozwój kryteriów i wskazówek do oszacowywania edukacyjnej efektywności:

– pobudzanie działań ulepszających w instytucjach i programach przez stale dokonywane samooceny i planowanie:

– przekonanie innych organizacji i agencji, społeczności akademickiej i zainteresowanych członków społeczeństwa, że dana instytucja lub program ma jasno określone i odpowiednie cele, złe je wypełnia i że będzie je wypełniać w przyszłości:

– zapewnienie rady i pomocy dla powstających i rozwijających się instytucji i programów:

– dążenie do ochrony instytucji i programów przed interwencjami, które mogłyby zagrozić ich edukacyjnej efektywności lub akademickiej wolności (The Balance…: 1987),

Próbując osiągnąć te cele, akredytacja koncentruje się na jakości szkolnictwa wyższego definiowanej i interpretowanej wewnątrz danej instytucji lub programu. Oszacowanie jakości dokonuje się w kontekście deklarowanych przez ocenianą instytucję celów działania i posiadanych kompetencji. Otrzymane wyniki są porównywane z wynikami otrzymanymi ptzez podobne instytucje lub programy. Samoocena jest zasadniczym elementem procesu akredytacji. Obecnie podstawowym założeniem akredytacji jest to, że zewnętrzni oceniający nie mogą dokładnie zbadać jakości instytucji lub programu, chyba że osoby odpowiedzialne za prowadzenie tych programów przedtem same je przeanalizowały i oceniły. Jak to ładnie określa Kells (1988), samoocena jest sercem tego procesu.

Proces akredytacji w znaczeniu, w jakim jest on stosowany w Stanach Zjednoczonych, może być opisany następująco:

– agencja dokonująca akredytacji ustala zbiór standardów i wskazuje procedury, jakie powinny być zastosowane: W tym celu powołuje akademickie komisje akredytacyjne:

– instytucja lub program opisuje, analizuje i oszacowuje swoją działalność w procesie samooceny:

– zespół oceniający złożony z pracowników akademickich wizytuje instytucję lub program i dokonuje analizy przy użyciu dokumentów będących wynikiem procesu samooceny i zgodnych ze standardami przyjętymi przez agencję akredytacyjną. Zespół przygotowuje raport dla ocenianej instytucji i dła agencji:

– oceniana jednostka odpowiada na raport:

– komisja akredytacyjna agencji podejmuje decyzję o tym, czy w wyniku samooceny, raportu zespołu oceniającego i dostarczonej przez jednostkę ocenianą odpowiedzi należy jej przyznać, odebrać lub potwierdzić akredytację (Vught 1991}.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>