Procedury i mechanizmy oszacowywania jakości

Fakt, iż instytucje szkolnictwa wyższego mogą być rozliczane przez różnych odbiorców (studenci, pracodawcy, rząd, klienci) sprawia, że przywilej akredytacji nie powinien spoczywać w jednym ręku. W Stanach Zjednoczonych ma on dwie formy. Pierwszą jest instytucjonalna akredytacja dokonywana przez regionalne, kontrolowane przez instytucje szkolnictwa wyższego, ciała. Drugą jest akredytacja profesjonalna, przeprowadzana przez ciała kontrolowane przez grupy lub instytucje zawodowe.

Mechanizm akredytacji jest połączeniem – w przypadku oszacowywania jakości w instytucjach szkolnictwa wyższego – tradycyjnego angielskiego modelu samorządzącej się społeczności z francuskim modelem dawania tego prawa instytucjom zewnętrznym.

Ponieważ systemy edukacyjne w Europie funkcjonują inaczej niż w USA, zdaniem Vughta, należy do niej przenieść ideę, a nie mechanizm akredytacji stosowany w amerykańskim systemie szkolnictwa wyższego.

Procedury i mechanizmy oszacowywania jakości zostały rozwinięte w wielu krajach Europy Zachodniej. W kilku krajach wprowadzono systemy szacowania jakości, a także przeanalizowano związane z nimi początkowe doświadczenia (Goedegebuure i in. 1990: Neave 1991). Takie systemy wprowadzone we Francji, Wielkiej Brytanii, Holandii, Szwecji i w Niemczech różnią się między sobą, lecz posiadają także cechy wspólne, co pozwala mieć nadzieję, iż byłoby możliwe stworzenie europejskiego systemu oceny jakości w szkolnictwie wyższym.

Wstępnym założeniem takiego systemu powinno być dążenie do połączenia wewnętrznej i zewnętrznej kontroli jakości. Ponadto, powinien on charakteryzować się kilkoma podstawowymi cechami (Vught 1991):

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>