Prace warsztatowe – dalszy opis

Po zakończeniu prac warsztatowych, wnioski zostały ocenione przez zespół trzech pracowników akademickich wyższej rangi, zajmujących się problematyką podejmowaną podczas warsztatów, którzy jednak nie uczestniczyli w pracy grupowej. Byli to: Mantz Yorke, Brian Chiplin (prowicekanclerz Uniwersytetu Nottingham) i Gavin Ross (wicepryn- cypał Uniwersytetu Roberta Gordona). Na podstawie ogłoszenia zachęcającego do składania w UKHEFA wniosków o dofinansowanie sporządzono zestaw problemów, który posłużył jako układ odniesienia przy ocenie merytorycznych treści opracowanych wniosków7,

Sześć wniosków poddano rangowaniu odpowiednio do łącznej punktacji przyznawanej według ustalonego zestawu problemów. Poszczególni sędziowie pracowali niezależnie. W odniesieniu do każdej „instytucji” dokonano zsumowania punktacji uzyskanej przez nią w rankingu. Okazało się, że sędziowie nadawali wnioskom zróżnicowane punktacje – przede wszystkim zaś opracowaniu przedłożonemu przez „Uniwersytet Falkirk’’, W tym przypadku dwóch oceniających dopatrzyło się rzeczowych argumentów, o wysokim stopniu „wywiązania się z zadania”, natomiast trzeci skonstatował jedynie wykonanie pewnego szkicu, który jest zbyt powierzchowny, aby zasługiwał na wsparcie. Wobec takiego zróżnicowania zapatrywań i ocen, korzystniejsze byłoby przeprowadzenie specjalnego spotkania poświęconego bliższemu uzgodnieniu kryteriów, było to jednak wykluczone z uwagi na istniejące okoliczności.

Mimo że zsumowane rangi osiągnęły wielkości dość zbliżone, zdecydowaliśmy się zaprosić tylko trzy „instytucje”, aby złożyły rozwinięte propozycje do rozpatrzenia przez UKHEFA: „Uniwersytet Falkirk”, „Uniwersytet Oswestry” oraz „Instytut Szkolnictwa Wyższego Skipton”.

Zauważono, że w każdym przypadku uzasadnienia zawarte w opracowanym zarysie wniosku nie mogą być zbytnio rozwinięte (tak, żeby jak najmniej spraw trzeba było brać „na wiarę”) i że najprawdopodobniej żadna z „instytucji” nie mogłaby przedstawić przekonywających argumentów na rzecz wsparcia w ramach inicjatywy SAPLING.

Uznano, iż w ostatecznych wersjach wniosków należy zwrócić szczególną uwagę na następujące kwestie:

-Aktywne zaangażowanie zainteresowanych (stakeholders).

– Możliwość rozwijania sojuszy strategicznych z innymi instytucjami (np. z Open University).

-Zdobywanie środków spoza źródeł tradycyjnie wspierających szkolnictwo wyższe.

– Spodziewany czas pojawienia się korzyści z rozwoju technologii informacyjnych (i jakie przejściowe zabiegi byłyby pożądane).

-Sprawy infrastruktury.

– Potrzeba istnienia służb pomocniczych dla studentów.

– Instytucjonalne zarządzanie procesem przejścia do nowych sposobów przygotowywania programów nauczania.

– Zapewnianie jakości przygotowania programów.

– Uzasadnienie wnioskowanego budżetu.

– Jasność i precyzja w zakresie kierowania projektem usprawnień.

Ocena warsztatów

Na zakończenie warsztatów poproszono uczestników o wypełnienie krótkiego formularza oceniającego to przedsięwzięcie. Zawierał on pewną liczbę pytań opatrzonych pięciopunktową skalą ocen opisowych, a także kilka pytań otwartych. Uzyskano 31 odpowiedzi. Ogólny odbiór warsztatów był bardzo pozytywny, jakkolwiek pojawiły się pewne elementy krytyki (słuszne, także w opinii organizatorów) usług świadczonych przez hotel (tabela 1).

Nie wystarczyło czasu na przygotowanie „na czysto” ostatecznych wersji wniosków, uznano za dopuszczalne przekazywanie dokumentacji opracowanej dość pobieżnie. Kwestionariusz oceny nie byt doskonały pod względem technicznym, ponieważ wszystkie formalne ustalenia wyjściowe zostały skupione w jednej kategorii (zrobiono to rozmyślnie, aby zestaw pytań nie zajmował więcej niż 2 strony). Należało się liczyć z możliwością pewnych zniekształceń związanych z brakiem odpowiedzi, ponieważ dwie trzecie respondentów nie oddały kwestionariusza. Jednakże dane ilościowe wyraźnie wskazały, że warsztaty były udane. Są również powody, by sądzić, że dokumentacja SAPLING była realistyczna, ponieważ pewna część osób, które ją widziały, była początkowo przekonana, że wszystko dzieje się naprawdę. Zastanawiano się, cóż to za organizacja ta UKHEFA!

W komentarzach uczestników seminarium, które dawały możliwość pogłębienia ocen, podkreślano stosowność, właściwy moment zorganizowania warsztatów oraz ich stymulujący i skłaniający do myślenia charakter. Były one także zabawą: wysoka punktacja w ankiecie dotycząca zadowolenia współwystępowała ze śmiechem, który od czasu do czasu rozbrzmiewał w trakcie zajęć grupowych.

Jeden z uczestników wyraził odczucie, że byłoby lepiej, gdyby poproszono o naszkicowanie ram samej inicjatywy planowania – ale postawienie takiego zadania byłoby niezgodne z celem spotkania, nie zmuszałoby bowiem do myślenia w specyficznych, instytucjonalnych kategoriach i dokonywania wyboru priorytetów z możliwie obszernej listy potencjalnych działań. Dwóch uczestników uznało nasze zaproszenie do opracowania ofert za sztuczne. Inna osoba wolałaby mieć za zadanie wypełnienie formularza aniżeli sporządzanie wniosku in toto.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>