Polskie szkolnictwo wyższe lat dziewięćdziesiątych

Dominujący w naszym kraju typ kultury akademickiej charakteryzują następujące cechy: tradycyjny kolegializm (oznacza on kolegialność w podejmowaniu decyzji dotyczących spraw akademickich oraz ochronę praw i przywilejów grup uprawiających poszczególne dyscypliny nauki), praca w małych podstawowych jednostkach organizacyjnych skupiających specjalistów w wąskich dziedzinach wiedzy, przywiązanie do niezależności w obszarze badań i kształcenia.

Tradycyjny kolegializm prowadzi do zamknięcia się w ramach wąsko definiowanej dyscypliny oraz wywołuje niechęć do zmian. W ostatnich latach występuje jednak nowe zjawisko, zbliżone do obserwowanego w wielu krajach tzw. nowego kolegializmu (Harvey 1995). W naszym przypadku jest to działalność w wielu uczelniach grup reformatorskich , których pracę charakteryzuje:

– otwartość wobec świata zewnętrznego:

– dążenie do doskonalenia pracy na różnych szczeblach organizacyjnych uczelni:

– wola uczynienia wewnętrznych mechanizmów zapewnienia jakości czytelnymi zarówno dla studentów, jak i dla specjalistów spoza uczelni:

– praca zespołowa:

– traktowanie studentów jako partnerów w procesie kształcenia.

Interesujące przykłady takiego nastawienia stanowią reformy opisane przez polskich współpracowników projektu. Działania reformatorskie prowadzone w polskich uczelniach mogą stanowić zaczyn budowania nowego typu kultury akademickiej, nastawionej na doskonalenie jakości kształcenia. Osiągnięciu tego celu sprzyjałby system zapewnienia jakości oparty na działaniach wewnątrzuczelnianych, którego niezbędnym dopełnieniem będzie zewnętrzne recenzowanie stanu rzeczy.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>