Podział uczelni – ciąg dalszy

Przedstawione wyżej możliwości zróżnicowania typów uczelni opisane według charakterystyk Kerra, można określić – wedle typologii Clarka – jako wynik przechodzenia od dominującego modelu koordynacji biurokratyczno-politycznej z elementami udziału koordynacji politycznej oligarchii akademickiej (Rada Główna) oraz ograniczonej autonomii uczelni – w kierunku koordynacji oligarchicznej (autonomia uczelni, Komitet Badań Naukowych i Rada Główna jako ciała o charakterze korporacyjnym na szczeblu centralnym) ze znaczącymi elementami quasi-rynkowymi oraz pozostałościami koordynacji biurokratycznej. Ten rodzaj mieszanej koordynacji powinien prowadzić do zróżnicowania sytuacji poszczególnych uczelni.

Wewnątrz poszczególnych uczelni te same przepisy ustawowe stanowią podstawę funkcjonowania modelu zarządzania opartego głównie na autonomii korporacji akademickiej. Nie dostosowują one rozwiązań kwestii strukturalnych i kierowania szkołą do – wprowadzonych innymi przepisami tej samej ustawy – zasad koordynacji rynkowej i quasi-rynkowej (wymagających działania niezależnej, samoregulującej i przystosowującej się do otoczenia uczelni), szczególnie w zakresie finansowania oraz ograniczenia uprawnień organów jednoosobowych na rzecz organów kolegialnych.

Wolność nauki i nauczania jest obecnie wymieniona w ustawie jako zasada działalności uczelni. Ustawa przesądza o takich podstawowych cechach strukturalnych szkól, zgodnych z tradycyjnie rozumianą autonomią uniwersytetu liberalnego, jak przewaga kompetencji ciał kolegialnych nad jednoosobowymi, wykonawczymi i obieralność tych organów przez korporację, tzn. przez senat lub elektorów (wybór rektora) i rady wydziału (wybór dziekana).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>