Oceniające państwo a jakość szkolnictwa wyższego

W większości krajów Europy Zachodniej od końca lat siedemdziesiątych ekspansji szkolnictwa wyższego towarzyszył wzrost roli rządu w podejmowaniu decyzji dotyczących tego szkolnictwa. Centralne sterowanie rozwijało się tak długo, aż stało się jasne, iż wobec wzrostu kompleksowości i zróżnicowania instytucji szkolnictwa wyższego jest ono zupełnie nieefektywne. Ten typ sterowania polityką edukacyjną był nastawiony na problemy związane 2 wchodzeniem młodych ludzi do systemu szkolnictwa wyższego (nabór na studia, warunki życia i równość).

Zachodzące obecnie zmiany w sterowaniu szkolnictwem wyższym są odbiciem tendencji politycznych i społecznych. Rządy zmieniły swoje podejście i nie uważają się już za jedynych architektów przyszłości, dźwigających na swoich barkach systemy edukacyjne. Starają się natomiast współdziałać z innymi zainteresowanymi – administratorami, wybitnymi naukowcami i pracodawcami (Neave, Vught 1991: Goedegebuure i in. 1992). W rzeczywistości europejskiej zaczyna funkcjonować koncepcja samoregulacji, zakładająca, że rząd określa ogólne ramy, w których uczelnie mogą wypracowywać swój własny styl działania. Neave i Vught nazwali to przesunięciem od państwa interwencyjnego w kierunku państwa ułatwiającego (Neave, Vught 1991).

Zmieniająca się w wielu krajach europejskich rola rządu nie oznacza, że rezygnuje on całkowicie z odpowiedzialności za szkolnictwo wyższe. Na przykład w Holandii, minister edukacji i nauki w czasie dyskusji na temat nowej ustawy o szkolnictwie wyższym (początek 1992 roku), jasno stwierdził że rządowe sterowanie z dystansu nie może być poczytane za brak takiego sterowania. Jego zdaniem, nową politykę Ministerstwa określić można jako ingerencję selektywną. W wielu europejskich systemach szkolnictwa wyższego można obserwować, jaki charakter przybiera ta zamierzona selektywność. Są to przede wszystkim zmiany legislacyjne oraz zmiany w polityce edukacyjnej i naukowej (Goedegebuure i in. 1992: Neave, Vught 1991). Dotyczą one zmniejszenia centralnego planowania, mniej szczegółowych regulacji, pobudzenia działalności szkól i funkcjonowania programów, większego zainteresowania strukturalną oceną uczelni i programów.

Zdaniem Neave’a, w polityce państwa wobec instytucji szkolnictwa wyższego nastąpiło przesunięcie zainteresowania z tego, co wchodzi do systemu (input), na to, co z niego wychodzi (output) (Neave 1988). Wprowadzenie nowych mechanizmów kontroli jakości jest, zdaniem wielu badaczy, niezbędnym warunkiem tego, aby rząd mógł zrealizować zmianę priorytetów z input na output.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>