Obraz życia uczelni

Dystans między nauczycielami a studentami tworzył się tam, gdzie zdaniem studentów mało było pracowników dydaktycznych zasługujących na szczególne uznanie i szacunek – być może był on efektem niskich kwalifikacji lub braku autentycznego autorytetu.

Interpretując uzyskane wyniki trzeba oczywiście brać pod uwagę, że do powstania wzajemnych partnerskich kontaktów niezbędna jest chęci aktywna postawa obu stron – nauczycieli akademickich i studentów. Inicjatywa jednak z natury rzeczy należy do nauczycieli i oni też przede wszystkim decydują o charakterze wzajemnych kontaktów.

Obraz życia uczelni, który można by skonstruować analizując uzyskane w badaniu wyniki, był niepokojący. Pracownicy i studenci w większości uczelni wydawali się funkcjonować zupełnie oddzielnie. Nauczyciele prowadzili obowiązkowe zajęcia nie uwzględniając oczekiwań studentów, nie próbując wpływać w szczególny sposób na ich zainteresowania, nie wciągając do dyskusji, nie proponując wspólnej pracy przy rozwiązywaniu problemów naukowych. Studenci uczestniczyli w obowiązkowych zajęciach, rzadko zachęcani byli do nieobligatoryjnej aktywności, oczekiwali od nauczycieli przede wszystkim sprawnego przekazywania rzetelnej wiedzy, nie dzieląc z nimi wspólnych zainteresowań.

Typowa uczelnia, w świetle zrealizowanych badań, to instytucja pozbawiona żywych wzajemnych kontaktów, sporów, dyskusji i dążeń. Programowe zajęcia obowiązkowe również nie spotykały się z wysoką oceną studentów. Porównanie wyników ogólnopolskich badań „Student 87” i „Student 90” pozwoliły ich autorom na stwierdzenie, że w czasie trzech lat, jakie upłynęły pomiędzy omawianymi badaniami, radykalnie zmniejszyła się akceptacja programu studiów przez młodzież. Program jako bardzo dobry lub dobry oceniło w 1990 roku jedynie 4% słuchaczy SGGW, 5% – AM, 7% – PW, 15% – SGPiS i 18% – UW. Sprawy, związane ze studenckimi ocenami procesu dydaktycznego, są jeszcze bardziej niepokojące, gdy w analizie uwzględni się rok studiów. W 1987 roku wykłady z przedmiotów kierunkowych były oceniane wyżej przez studentów starszych niż młodszych lat. Zależność ta zniknęła, ponieważ w 1990 roku wyraźnie zmniejszyła się liczba studentów starszych lat wyrażających pozytywne opinie o wykładach. Świadczą o tym następujące ustalenia badawcze dotyczące słuchaczy IV roku uczelni warszawskich: zwiększyła się wśród nich względna liczba osób przekonanych, że wykłady zawierały jedynie wiadomości podręcznikowe, zwiększył się także odsetek osób twierdzących, że wykłady były nudne, zmniejszył się odsetek konstatujących, że wykłady prowadzone były jasno, logicznie i zrozumiale (jastrząb-Mrozicka, Wnuk-Lipińska, 1991).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>