Modele koordynacji B. Clarka – spojrzenie systemowe

B. Clark (198}) wyróżnia 4 typy koordynacji systemu szkolnictwa wyższego: koordynację biurokratyczną, polityczną, oligarchii akademickiej i rynkową. Koordynacja biurokratyczna polega na tworzeniu formalnego systemu z wielu oddzielnych segmentów i na sprawnym nim administrowaniu przez państwo. Jest ona realizowana przez zawodową administrację w instytucjach rządowych i posiada wiele cech Weberowskiego modelu biurokracji.

Koordynacja polityczna przejawia się w artykulacji i realizacji interesów publicznych określanych przez dominujące w rządzie lub poza nim grupy interesów. W grupy interesów w różnych dotyczących ich kwestiach organizują się również i akademicy. W przypadku tego typu koordynacji normą jest osiąganie efektu końcowego w wyniku przetargu, a nie konsensusu.

Obydwa wyżej wymienione typy koordynacji mogą występować bezpośrednio, czyli w postaci indywidualnych nakazów i zakazów (dotyczących np. polityki personalnej, limitów przyjęć na studia, realizacji określonego kursu kształcenia, decydowania o programach nauczania, kierunkach studiów, strukturze uczelni, tworzeniu i likwidacji jednostek, nominacji na stanowiska rektorów czy dziekanów itp.): w formie pośredniej, poprzez określony zakres i mechanizmy finansowania (np. dotacja dla uczelni o charakterze ogólnym lub szczegółowy budżet, z podziałem na określone pozycje): w formie regulacyjnej, tzn. poprzez ustalanie określonych przepisów, standardów, warunków działania (np. określanie standardów dotyczących nadawania stopni naukowych czy prowadzenia studiów akademickich).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>