Modele koordynacji B. Clarka – spojrzenie systemowe cz. II

Zależnie od roli, jaką pełni biurokracja, oraz od koncepcji rządzącej partii politycznej, koordynacja biurokratyczna i polityczna może w różnym stopniu ograniczać zarówno autonomię przedmiotową, jak i proceduralną oraz wolność akademicką.

Akademicka koordynacja kolegialna (koordynacja przez oligarchię akademicką) polega na kontroli przez społeczność pracy w uczelni włącznie z określaniem standardów tej pracy. W odróżnieniu od koordynacji o charakterze politycznym ten rodzaj koordynacji opiera się nie na przetargach, ale na osiąganiu konsensusu.

Ten typ koordynacji (podobnie jak poprzednie) nigdy nie występuje w czystej postaci, mielibyśmy tutaj bowiem do czynienia z absolutną samorządnością uczelni. Występując w połączeniu z koordynacją biurokratyczną lub/i polityczną, koordynacja oligarchiczna przejawia się:

– a) w znacznym stopniu autonomii poszczególnych uczelni wobec centrum:

– b) w doradczej roli uczonych na poziomie centralnym. Przykładem tego rodzaju rozwiązania są różnorodne rządowe komitety doradcze złożone z uczonych: opiera się na nich np. rozdział środków na badania, tzw. system peer review w agencjach rządowych czy radach badawczych:

– c) w powoływaniu tzw. organizacji buforowych, złożonych z pracowników akademickich, na poziomie pośrednim, między instytucjami rządowymi a uczelniami. Przykładem tego rodzaju instytucji są różnorodne rady, które otrzymują od rządu środki na badania lub dotacje dla uczelni na kształcenie i decydują samodzielnie o ich rozdziale (por. Williams 1984).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>