Krajowy system recenzowania jakości kształcenia

Taki pogląd wyrażają najczęściej przedstawiciele tradycyjnych kierunków uniwersyteckich, które zostały w mniejszym stopniu dotknięte skutkami transformacji kraju. Drugi argument przeciw tworzeniu krajowego systemu recenzowania jakości kształcenia oparty jest na założeniu skuteczności kontroli rynkowej standardów edukacyjnych. W tym przypadku właściwości „weryfikatora” jakości kształcenia przypisywane są rynkowi pracy: sytuacja na rynku pracy absolwentów tego samego kierunku studiów, lecz różnych uczelni z powodzeniem zastąpi każdą formę oceny jakości kształcenia17. Szkoły, które chcą utrzymać wysoką pozycję wśród potencjalnej klienteli, muszą same dbać o wysoki poziom dydaktyki. Przy takim podejściu mniejsze znaczenie mają gremia oceniające jakość kształcenia, istotniejsze są natomiast mechanizmy samoregulacji, podporządkowane utrzymywaniu określonych standardów.

Wyrazicielami takiego poglądu są przedstawiciele uczelni, których znaczenie wzrosło w związku ze zmianami ekonomicznymi zachodzącymi w kraju. Pytanie, czy kontrolę pozostawić rynkowi, czy ograniczyć się do istniejących uregulowań prawnych (m.in. kontrola w skali kraju jakości stopni i tytułu naukowego), czy też

W tym samym czasie przedstawiciele mniejszych środowisk lokalnych wskazywali na nieistnienie podstaw merytorycznych takiego założenia w warunkach braku konkurencji na rynku pracy, zwłaszcza jeśli w regionie jest tylko jedna uczelnia. utworzyć centralną instytucję zajmującą się recenzowaniem jakości kształcenia – jest równocześnie pytaniem o to, kto ma kontrolować standardy związane z kształceniem na poziomie wyższym: rynek czy oligarchia akademicka.

Przytaczane argumenty za i przeciw tworzeniu systemu zewnętrznego recenzowania jakości kształcenia wskazują, że w naszym kraju toczy się dyskusja nad wizją szkolnictwa wyższego w Polsce, m.in. w aspekcie formy kontroli standardów.

Istotnym powodem niechęci do jakichkolwiek zorganizowanych form oceny w szkolnictwie wyższym jest spadek po centralnym sterowaniu, któremu w systemie komunistycznym było poddane szkolnictwo wyższe. Ważnym elementem tego systemu były różne formy weryfikacji środowiska akademickiego. Wraz z wejściem w życie nowej Ustawy o szkolnictwie wyższym rozpoczął się w uczelniach proces likwidowania struktur, które takiej weryfikacji sprzyjały (m.in. kursów doskonalenia kwalifikacji pedagogicznych nauczycieli akademickich, przede wszystkim tam, gdzie realizowane były ministerialne programy o pokaźnym udziale treści ideologicznych). Zastrzeżenia środowiska akademickiego do budowy krajowego systemu recenzowania jakości kształcenia mają głównie podłoże finansowe i psychologiczne.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>