Koordynacja oligarchiczna

Przykład (b) i (c) oznacza mniejszy stopień autonomii poszczególnych uczelni na rzecz władzy akademickiej w skali systemu szkolnictwa, W zależności od tego, jak powoływani są członkowie takich instytucji, mogą one działać na różnych zasadach, jeśli akademiy powoływani są do tych instytucji ze względu na indywidualne kompetencje profesjonalne, będą one podmiotami koordynacji oligarchicznej. Jeśli jednak ciało koordynujące składa się z osób wybieranych i delegowanych w odpowiedniej proporcji przez społeczność akademicką poszczególnych instytucji, których interesy mają oni reprezentować, to taki organ będzie funkcjonował na zasadzie koordynacji politycznej, a ustalenia będą wynikiem przetargów. Tzw. konferencje rektorów’ uczelni jako zinstytucjonalizowane formy nacisku środowiska akademickiego na rządy czy liczne stowarzyszenia uczelni amerykańskich mogą być przykładem zaangażowania oligarchii akademickiej w koordynację polityczną. Dawny Komitet Dotacji Uniwersyteckich w Wielkiej Brytanii, którego członkowie nominowani byli na zasadzie indywidualnych kompetencji, posłużyć może za przykład koordynacji oligarchii akademickiej.

Połączenie form koordynacji biuroktatyczno-politycznej z wykorzystaniem oligarchii akademickiej w organizacjach buforowych, bardzo typowe dla demokracji państw Europy Zachodniej, G. Williams nazywa państwowym syndykalizmem (Williams 1984).

Koordynacja oligarchiczna najczęściej przejawiać się może w postaci regulacyjnej. Dla tej swoistej koordynacji – standardów’ czy norm akademickich lub decyzji o implikacjach finansowych – bezpośrednie polecenia i zakazy nie są tu typowrą formą działania.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>