Jedność w różnorodności

Analiza wartości związanych z pracą na uczelni i wykonywanym zawodem pracownika akademickiego dostarczyła argumentów na rzecz tezy o istnieniu kilku typów tego zawodu, w których jednak wiele cech jest wspólnych. Należą do nich pewne wspólne wartości związane z wykonywaną pracą (praca twórcza, samodzielna, dająca możliwości samorozwoju) oraz wzorem pracownika akademickiego (szeroka wiedza: uczciwość w badaniach i eksperymentach: myślenie logiczne, abstrakcyjne, twórcze: dobra organizacja pracy). Towarzyszy temu pewna świadomość wspólnotowa, przejawiająca się w poczuciu atrakcyjności przebywania w środowisku akademickim i odpowiedzialności za uczelnię.

Występują oczywiście pewne tendencje charakterystyczne dla określonych podgrup pracowników akademickich. Przejawiają się one przede wszystkim w trochę inaczej rozłożonych akcentach. Gdy się analizuje odmienności między poszczególnymi typami uczelni, to najistotniejsze zróżnicowanie polega na przypisywaniu przez pracowników uniwersytetów i politechnik większego znaczenia wykonywaniu pracy twórczej, a pracowników wyższych szkół pedagogicznych – kształceniu studentów. Jest to kolejne ustalenie wskazujące, iż wśród celów i zadań określanych jako misja uczelni w przypadku politechnik i uniwersytetów podstawowe miejsce zajmuje praca badawcza, a w wyższych szkołach pedagogicznych – działalność dydaktyczna.

Po zejściu na poziom „plemion”, czyli grup dyscyplin wiedzy, pewne odrębności zarysowały się jedynie dla jednego „plemienia”, tj. przedstawicieli uniwersyteckich nauk matematyczno-przyrodniczych. Okazało się bowiem, iż są oni w większym stopniu, niż przedstawiciele pozostałych czterech grup dyscyplin, zorientowani na działalność badawczą. Najważniejszą cechą pracownika akademickiego jest w tym środowisku uczciwość w badaniach i eksperymentach. Ponadto, bardziej niż inni pracownicy akademiccy, cenią oni sobie przebywanie wśród ludzi o wysokim poziomie intelektualnym. Mniejsze znaczenie nadają natomiast samodzielności wykonywanej pracy (charakterystyczne dla nich i dla pracowników politechnik jest prowadzenie prac zespołowych), odwadze wypowiadania własnego zdania oraz tolerancji dla odmiennych poglądów. Te ostatnie cechy zbliżają ich do pracowników akademickich z politechnik. Zarysowuje się więc pewna odrębna kultura (czy subkultura) akademicka. Treścią badań i nauczania prowadzonych przez tę grupę nie jest materia społeczna, lecz świat czystej nauki i techniki – może więc tolerancja i odwaga głoszenia własnego zdania nie są na gruncie uprawianego zawodu aż tak ważne, aby je lokować wśród pięciu najważniejszych cech pracownika akademickiego.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>