Jedność w różnorodności – dalszy opis

Następne podziały przebiegają między starszymi i młodszymi rangą pracownikami uczelni. Pracownicy młodzi cenią przede wszystkim wartości związane z rozwojem intelektualnym i doskonaleniem umiejętności zawodowych. Starsi, a zwłaszcza profesorowie tytularni, przywiązują większą wagę do wykonywania pracy twórczej, pracy ważnej dla społeczeństwa oraz do swobody wypowiadania własnego zdania.

W ostatnich latach, co może być powodem optymizmu w stosunku do przyszłości, środowisko akademickie zdecydowanie lepiej niż dziewięć lat wcześniej oceniło możliwość realizacji cenionych wartości związanych z charakterem wykonywanej pracy. Ponad dwie trzecie respondentów uznało, iż w 1993 r. praca na uczelniach była: samodzielna, sprzyjająca rozwojowi zainteresowań oraz podnoszeniu poziomu intelektualnego, zapewniała możliwość przebywania wśród ludzi o wysokim poziomie intelektualnym, a także swobodę wypowiadania się i pisania. W uniwersytetach i politechnikach umożliwiała ponadto podróże zagraniczne.

Tym pozytywnym stronom pracy towarzyszą niestety poważne zjawiska negatywne, ponieważ blisko połowa respondentów myślała w ostatnich latach o odejściu z uczelni na jakiś czas lub na zawsze. Grupą, w której poczucie stabilizacji na uczelni jest najsilniejsze są profesorowie tytularni z uniwersytetów: 74% spośród nich nigdy nie myślało o odejściu z uczelni. Grupą o najsłabszym poczuciu stabilizacji są asystenci z politechnik: 67% brało pod uwagę możliwość zmiany pracy. Najczęściej wymieniane argumenty uzasadniające chęć odejścia dotyczą warunków materialnych pracowników akademickich, a rzadziej – warunków materialnych uczelni. Rozczarowania i konflikty towarzyszą funkcjonowaniu każdej organizacji, trudno jednak oszacować, w jakim stopniu to funkcjonowanie utrudniają.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>