Jednolity system szkolnictwa wyższego w Polsce

Od pewnego czasu trwają – na razie bez powodzenia – próby utworzenia sektora uczelni o statusie nieakademickim, zawodowym. Trudno dziś przewidzieć, która z koncepcji zwycięży: czy wyraźnie wspierana przez środowisko akademickie idea rozwoju studiów zawodowych w obrębie istniejących uczelni (co już ma miejsce), czy wspierana przez Ministerstwo Edukacji Narodowej koncepcja systemu dualnego, złożonego ze szkół akademickich i szkół zawodowych.

W obecnym kształcie Ustawa daje podstawy do twierdzenia o istnieniu w Polsce jednolitego systemu szkolnictwa wyższego. Uznajemy zasadność tworzenia jednego, odpowiadającego strukturze szkolnictwa wyższego, systemu zewnętrznego recenzowania jakości ksztaicenia, który obejmuje wszystkie typy uczelni.

Ustawa różnicuje jednak uczelnie ze względu na przyznawany zakres niezależności. Część szkół wyższych korzysta z większego zakresu autonomii (ok. 40% instytucji podległych Ministerstwu Edukacji Narodowej) inne-z mniejszego8. Podstawa tego rozróżnienia – liczba zatrudnionych w uczelni profesorów oraz jednostek organizacyjnych uprawnionych do nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego – pozwala traktować jako płynną przynależność do jednej z wyróżnionych kategorii. Nie stabilizuje ona miejsca uczelni w strukturze. Przy założeniu cykliczności procesu oceny zbieranie informacji o tym, jakie zmiany zaszły w uczelni w wyznaczonym przedziale czasu byłoby trudne przy przejściu uczelni do innej kategorii szkół. Podział na uczelnie autonomiczne i pozostałe stanowiłby tym samym nieostre kryterium w procesie budowy systemu zewnętrznego recenzowania jakości kształcenia.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>