Jakość kształcenia w dyskusjach środowiskowych cz. II

Ponadto – spotkania Międzyuczelnianego Forum Dyskusyjnego, działającego pod patronatem Szkoły Głównej Handlowej, a także liczne seminaria organizowane dla przedstawicieli poszczególnych typów uczelni, sji mają istotne znaczenie z punktu widzenia legitymizacji przez społeczność akademicką tworzenia zewnętrznych instytucji recenzowania wewnątrzuczelnianych standardów.

Stosunkowo niewielu uczestników tych dyskusji wykazało zainteresowanie weryfikacją działalności edukacyjnej własnej uczelni. Ujawnili się także zwolennicy łączenia tego procesu z określonymi decyzjami finansowymi. Wyraźnie opozycyjne stanowisko w kwestii sposobu wykorzystania rezultatów oceny zajęła część społeczności mniejszych uczelni, w opinii której obiektywne warunki (kadra, wyposażenie) już „na starcie” mogą je stawiać w gorszej sytuacji. Toteż – generalnie akceptując ideę zastosowania jakiejś formy recenzowania jakości kształcenia, jako procesu promującego dydaktykę poprzez stwarzanie jej sprzyjających warunków realizacji – odrzucili oni możliwość bezpośredniego powiązania finansowania budżetowego z wynikami oceny jakości kształcenia w uczelni.

Tworzenie krajowego systemu recenzowania jakości kształcenia może być utożsamiane – na zasadzie analogii z Komitetem Badań Naukowych – z zamiarem powiązania wyników oceny z finansowaniem uczelni. Taka perspektywa jest wyraźnie negatywnie postrzegana przez znaczącą część środowiska akademickiego. i to niezależnie od reprezentowanego typu uczelni.

Część środowiska akademickiego w ogóle kwestionuje zasadność wprowadzania jakichkolwiek form recenzowania jakości kształcenia w szkolnictwie wyższym, wychodząc z założenia, że uczelnie o statusie akademickim wyposażone są niejako konstytutywnie w mechanizmy samoregulacji, które stanowią wystarczającą gwarancję utrzymania wymaganych standardów w dydaktyce. Do tej cechy Academii – zdaniem przeciwników każdej formy oceny jakości kształcenia przez gremia zewnętrzne wobec uczelni – odwołuje się Ustawa o szkolnictwie wyższym, zapewniając szkołom wyższym prawo do kształtowania polityki naukowej i edukacyjnej zgodnie z ich indywidualnymi możliwościami. W opinii znacznej części środowiska akademickiego gwarantem jakości kształcenia są standardy akademickie, których kontrola została dobrowolnie powierzona oligarchii akademickiej.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>