Ingerencja państw w wewnętrzne sprawy instytucji szkolnictwa

Niejednoznaczna ocena wyników wdrożeń innowacji edukacyjnych, narzuconych środowisku akademickiemu, bo pochodzących z zewnątrz (Cerych, Sabatier 1986), doprowadziła do częściowego odstąpienia niektórych krajów od centralnego sterowania szkolnictwem wyższym i kontroli, na rzecz zwiększenia zakresu samodzielności oraz odpowiedzialności uczelni. Od tej pory pojęcia efektywności i oceny jakości kształcenia (dokonywanej w różnych strukturach organizacyjnych) stały się podstawowymi wyznacznikami kierunku rządowej polityki edukacyjnej wobec instytucji szkolnictwa wyższego: ilustrują tę tezę liczne przykłady (Neave, Vught, eds. 1991).

Ingerencję rządów wielu krajów Europy Zachodniej w wewnętrzne sprawy instytucji szkolnictwa wyższego zastąpiła zatem ocena wyników ich pracy. Można sądzić, że utworzone w tym celu ośrodki zajmujące się recenzowaniem jakości kształcenia stanowią cenę zakresu osiągniętej przez uczelnie niezależności.

W większości krajów wzrasta luka między rosnącymi kosztami edukacji a funduszami przeznaczonymi dla tego sektora z budżetu państwa. Problemem do rozstrzygnięcia pozostaje, jak, w warunkach ograniczeń budżetowych, przyjmować więcej studentów i utrzymać (albo nawet podnieść) jakość kształcenia. Ten ostatni wymóg nabrał szczególnego znaczenia wobec umiędzynarodowienia szkolnictwa wyższego w krajach Unii Europejskiej. Rozwój wymiany studentów i pracowników naukowych z europejskich uniwersytetów doprowadził do poszukiwania dowodów na istnienie zbliżonego zakresu i poziomu ich wiedzy, umiejętności oraz kwalifikacji.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>