Funkcjonowanie szkół wyższych

Z kwestią odpłatności wiąże się finansowanie (10), czyli zasady podziału pieniędzy między szkoły wyższe i wydziały oraz sposób wydawania pozyskanych środków. Z umiejętnością pozyskiwania pieniędzy i racjonalnego ich wydawania wiąże się z kolei sprawa profesjonalizacji (2) zarządzania uczelnią, a zwłaszcza podział uprawnień przy konstruowaniu budżetu i wydawaniu pieniędzy – między organami jednoosobowymi lub kolegialnymi oraz „wynajętymi fachowcami”, zatrudnionymi na etatach.

Niewątpliwie w funkcjonowaniu szkół wyższych potrzebne są nie tylko zmiany, ale także pewna koordynacja (5) działalności tych instytucji. Potrzebne są nowe formy kształcenia (szkoły zawodowe, studia interdyscyplinarne itd.). Potrzebny jest też ośrodek akredytacyjny (7). Rady wielu wydziałów są nastawione konserwatywnie – są przeciwne zmianom, które zagrażają ich interesom, a naciski z zewnątrz są zbyt słabe, by wymusić owe zmiany. Wydaje się więc, że w celu lepszego koordynowania (i promowania zmian) pracy szkół wyższych, przy utrzymaniu ich autonomii, wskazane byłoby utworzenie ciał buforowych, innych niż Rada Główna Szkolnictwa Wyższego i mających więcej od niej uprawnień stanowiących, bądź też poszerzenie uprawnień Rady Głównej.

Odrębnym, choć związanym z akredytacją zagadnieniem jest kontrola jakości pracy szkół wyższych. Na ogół panuje zgoda co do tego, że procedury ewaluacji są potrzebne, że pożądana jest zarówno ewaluacja dokonywana przez samą instytucję (samoocena), jak i przez stowarzyszenia lub wyspecjalizowane organizacje wobec niej zewnętrzne. Przyjmuje się na ogół także, iż wyniki ewaluacji nie powinny w sposób bezpośredni wpływać na finansowanie placówki ani też nie powinny prowadzić do ich oficjalnie legitymizowanych rankingów.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>