Finansowanie szkolnictwa i zarządzanie – dalszy opis

W przypadku szkolnictwa zawodowego (każdego poziomu) wizytatorzy stoją na stanowisku, że „poleganie wyłącznie na funduszach państwowych może mieć katastrofalne skutki”, ale równocześnie zdają sobie sprawę z braku zainteresowania organizacji gospodarczych, przedsiębiorstw i pracowników finansowaniem kształcenia. Proponują więc stworzenie podstaw prawnych zachęcających do aktywności w zakresie kształcenia zawodowego, np. w postaci ulg podatkowych.

Odrębnym problemem jest udział środków z kieszeni obywateli w finansowaniu oświaty. Wizytatorzy dostrzegają dwie „typowe groźby związane z włączeniem rodzin do finansowania szkolnictwa”. Pierwsza, to „pokusa, jaką często rodzice odczuwają do nadużywania swojej pozycji”. Druga polega na „niewykorzystaniu okazji stwarzanej przez zmiany w świadomości społecznej”. Zdaniem ekspertów, „okazje” te polegają na możliwości „eksperymentowania z różnymi typami ulg podatkowych lub udzielaniu pożyczek”. Takie rozwiązania ułatwiają rodzicom pokiywanie kosztów kształcenia, a równocześnie odciążają budżet.

Zagadnieniem znacznie wykraczającym poza kwestie finansowania, a nawet szkolnictwa jako całości, był problem podziału kompetencji między władzami lokalnymi (samorządowymi) a administracją centralną. W tym kontekście rozważano przekazywanie szkół gminom i dostarczanie środków na finansowanie szkół. Jak piszą wizytatorzy: „państwo nie opracowało spójnej polityki dotyczącej finansowania lokalnych usług społecznych z budżetu państwa” i dodają, że system finansowania szkolnictwa może być opracowany tylko w ramach tak rozumianej polityki. Problem relacji między władzami samorządowymi i administracją państwową był też głównym tematem uwag dotyczących zarządzania edukacją.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>