Doskonalenie jakości w instytucjach szkolnictwa wyższego

W europejskich systemach szkolnictwa wyższego „poziom środkowy” koordynacji (centralne władze uczelni) był tradycyjnie słaby (Clark 1983). Władza dotycząca podstawowych procesów, tj. nauczania i badań, była skoncentrowana na niższych poziomach organizacyjnych, w rękach kadry naukowej. Obecnie nastąpiło wzmocnienie „poziomu środkowego” koordynacji poprzez zmianę składu ciał zarządzających, adaptację instytucjonalnych struktur podejmowania decyzji i zmianę charakteru demokratycznie wybranych rad i senatów z kontrolnego na doradczy.

Uogólniając powiedzieć można, że europejskie instytucje szkolnictwa wyższego są zachęcane do rozwoju menedżerskiego modelu działania i zachowań typowych dla biznesu. Połączony, kolegialno-polityczny model, będący podstawą zarządzania uniwersytetem jako organizacją w latach siedemdziesiątych, jest obecnie zastępowany przez tzw. przedsiębiorczy model zarządzania (entrepreneurial management) (Neave, Vught 1991). Najważniejsze cechy tego modelu są następujące:

– na centralnym poziomie instytucjonalnym zauważalny jest większy wpływ zewnętrznej bazy społecznej na podejmowane decyzje. Na przykład w Szwecji wewnętrzny sposób zarządzania w instytucjach akademickich został zastąpiony radą z obszernymi kompetencjami, której członkowie są rekrutowani z zewnętrznego otoczenia. Od czasu reformy w 1987 roku zewnętrzni członkowie stanowią większość w radach wykonawczych:

– kładziony jest większy nacisk na wypracowywanie i stosowanie strategii instytucjonalnych:

– większe jest zainteresowanie technikami zarządzania wypracowanymi i stosowanymi w świecie gospodarczym.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>