Argumentacja MacFariane’a

Potrzeba zmian jest powszechnie uznawana. Niektóre szkoły wyższe usiłują rozwiązać ten problem poprzez rozwijanie nauczania otwartego, a rady ds. finansowania sponsorują kilka projektów w ramach Programu technologii kształcenia (Teaching and Learning Technology Programme-TLTP). Jednakże posunięcia tego rodzaju narażone są na zarzut fragmentaryczności i braku strategicznego podejścia do problemu, którego skala jest zbyt wielka, aby radzić sobie z jego poszczególnymi elementami, ujmując je w izolacji, nie zaś kompleksowo. W raporcie MacFariane’a (CSUP 1993) zaproponowano strategiczne podejście do kształcenia, które mogłoby być realizowane przez zgodnie ze sobą współdziałające rady ds. finansowania.

Chociaż argumentacja MacFariane’a zdobyła uznanie w szkołach wyższych, to jednak mało było dowodów na bardziej skoordynowane zmierzenie się z problematyką przedstawioną w raporcie lub choćby poważniejsze zainteresowanie spełnieniem zawartych w nim zaleceń. Wykazywano, że w raporcie kładzie się nadmierny nacisk na technologicznie uzasadnione rozwiązywanie problemu rosnącej liczby studentów, podczas gdy równie dobrze głównym ośrodkiem zainteresowania może być dostarczenie psychologicznego/społeczne- go wsparcia studentom, którym brakuje rozeznania w kwestii wymagań szkolnictwa wyższego. Przyjmując taką argumentację, należy uznać, że przyszłość tego szkolnictwa będzie w coraz większym stopniu zależeć od technologii informacji. Nasuwa się natomiast pytanie: kiedy taka technologia (a zwłaszcza oprogramowanie wspierające pracę nad programami nauczania) będzie osiągalna za w miarę przystępną cenę i jak należałoby ją wykorzystywać.

W tej sytuacji autorzy niniejszego artykułu uznali, że istnieje potrzeba zorganizowania spotkania przedstawicieli starszego pod względem rangi personelu szkół wyższych, w celu zbadania pewnych zagadnień transformacji kształcenia – stosownie do okoliczności, które można przewidzieć na bliższą lub dalszą przyszłość. Po dyskusjach przeprowadzonych wśród kolegów z Rady ds. Jakości Szkolnictwa Wyższego i z Manchester Metropolitan University, postanowiono zorganizować seminarium połączone z warsztatami, podczas których miała zostać przeprowadzona gra symulacyjna, co pozwoliłoby skoncentrować się na przygotowaniu programów rozwoju strategicznego szkolnictwa wyższego.

Dużo czasu poświęcono na rozstrzygnięcie, jak najlepiej zaaranżować warsztaty, będące pewnym rodzajem symulacji. W końcu uzgodniono, że uczestnicy będą konkurować w formułowaniu wniosku-oferty, zaadresowanej do hipotetycznej agencji finansowej, w poszukiwaniu wsparcia dla realizacji planu rozwoju strategicznego instytucji. W tym celu uczestnicy mieli zostać przypisani do fikcyjnej instytucji, która miała przynajmniej niektóre cechy wspólne z ich instytucją macierzystą. Skonstruowano siedem różnych profili instytucjonalnych mieszczących się w trzech typach instytucji (uniwersytet prowadzący badania: mniejsza, młoda placówka uniwersytecka: Instytut szkolnictwa wyższego3).

– elementy opisu „historycznego”:

– cechy organizacji i zarządzania właściwe dla danej instytucji:

– zestaw obszarów przedmiotowych:

– komentarz w sprawie kształcenia i badań:

– dane statystyczne dotyczące liczby studentów i personelu, a także dochodów instytucji:

– zestawienie wyników ocen i badań jakości:

– zestawienia wyników uzyskiwanych przez studentów.

Za nierozsądne uznano oczekiwanie od uczestników, żeby w ciągu zaledwie dwóch dni przygotowali w pełni dopracowane wnioski. W związku z tym zdecydowano, aby postawić im bardziej ograniczony cel, tzn. opracowanie szkicu oferty, która dawałaby „agencji finansującej” podstawy do decyzji, czy ma się zwrócić do zainteresowanej „instytucji” z prośbą o pełne rozwinięcie swoich propozycji.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>