Akredytacja

Przyjmujemy szerokie rozumienie akredytacji, zgodnie z którym należy wyróżnić trzy elementy składowe, identyczne zarówno w przypadku akredytacji uczelni, wydziału czy kierunku studiów, jak i dyscypliny wiedzy:

– 1. Proces samooceny:

– 2. Przegląd dokonany przez zespół zewnętrznych ekspertów, zazwyczaj mający charakter wizytacji w recenzowanej jednostce:

– 3. Podejmowanie decyzji – na podstawie przyjętych kryteriów i standardów – o przyznaniu, utrzymaniu lub cofnięciu akredytacji.

Dwa pierwsze elementy są wspólne dla większości funkcjonujących systemów recenzowania jakości w szkolnictwie wyższym, trzeci jest typowy dla akredytacji (Vught 1994). Źródło zainteresowania na świecie problemem jakości w szkolnictwie wyższym I jego zasięg może tłumaczyć kontekst, w jakim pojęcie to pojawia się najczęściej: jest nim efektywność i autonomia.

W latach sześćdziesiątych rozpoczął się masowy napływ młodzieży na studia, w rezultacie którego w kolejnych dwóch dekadach niektóre kraje europejskie podwoiły, a czasem nawet jeszcze bardziej zwiększyły liczbę studentów. Z inicjatywy i pod silnym nadzorem rządów tych krajów zaczęto tworzyć – obok uniwersytetów – nieakademicki sektor kształcenia. Ilościowej rozbudowie sektora edukacji III poziomu towarzyszył znaczny wzrost środków. Tymczasem w latach siedemdziesiątych – na skutek „szoku paliwowego” – drastycznie ogra- ni- czono środki na edukację. W ten sposób realizacja wdrażanych wówczas reform, opartych na założeniu wielkich nakładów na szkolnictwo, dokonywała się, z jednej strony, w sytuacji zmniejszania dotacji, z drugiej – przy znacznym przyroście liczby kształconej młodzieży.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>