Monthly Archives Czerwiec 2015

Motywy zatrudnienia się na uczelni cz. II

Widać wyraźnie, iż w wyniku autoanalizy przyczyn podjęcia pracy na uczelni pracownicy młodsi stopniem zwracają uwagę na motywy związane z samorealizacją (czy raczej samorozwojem) oraz z samodzielnością i nie normowanym czasem pracy. Profesorowie, patrząc z dłuższej perspektywy czasowej i na podstawie przebytej drogi, uwypuklają jako najważniejsze motywy związane z chęcią tworzenia wiedzy oraz samodzielnym charakterem pracy.

więcej

Zmieniający się skład społeczny studentów

Nietradycyjni studenci stali się podporą szkolnictwa wyższego, przynajmniej w Stanach Zjednoczonych. Pomimo pesymistycznych przewidywań opartych na tendencjach demograficznych nie zmniejszyła się liczba osób korzystających ze szkolnictwa na poziomie trzecim. Proporcja absolwentów szkół średnich, kontynuujących dalszą naukę osiągnęła plateau, lecz amerykańskie szkolnictwo wyższe wyraźnie uniknęło przepowiadanego spadku liczby studiujących. Wpłynął na to wzrost wśród studentów7 liczby kobiet, osób dorosłych, obcokrajowców i studentów, którzy przerwali studia i powrócili i często studiują wr niepełnym wymiarze godzin.

więcej

Oszacowywanie jakości w szkolnictwie wyższym

Od początku lat osiemdziesiątych trwa dyskusja na temat kryteriów i metod, jakie powinny być stosowane przy ocenie wyników zarówno badań naukowych, jak i nauczania w szkołach wyższych.

więcej

Młodzież studencka nie lubi się uczyć

Wśród pozostałych czynników stosunkowo często wymieniali „konsekwentne stosowanie rygorów”, dobre wyposażenie w pomoce naukowe i bazę lokalową, właściwy dobór treści kształcenia oraz „jasność wymagań i systemu ocen”. Nauczyciele mówili także o predyspozycjach intelektualnych i osobowościowych studentów, wskazywali na związek wyników osiąganych w czasie studiów z możliwością uzyskania dobrej pracy, na przydatność przedmiotu w zawodzie, ciekawość poznawczą studentów, dobrą organizację procesu dydaktycznego i rozkład zajęć, system premiowania za aktywność oraz włączanie studentów do prac badawczych i dydaktycznych.

więcej

Planowanie przeobrażeń szkolnictwa wyższego

Istotnym problemem szkolnictwa wyższego w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii jest wypracowanie właściwych i sprawnych procedur podziału środków finansowych w warunkach szybko postępującego rozwoju Ilościowego i jednoczesnych ograniczeń poziomu finansowania instytucji szkolnictwa wyższego.

więcej

Układanie rankingu instytucjonalnego

Wysokie miejsce w rankingu związane jest z edukacyjnie uprzywilejowanymi studentami, mającymi w przeszłości dobre wyniki w nauce i zazwyczaj pochodzącymi z rodzin o wyższym statusie społecznym. Szkoły o wysokiej pozycji posiadają też bogatsze zasoby i bardziej znaną kadrę. Służą one edukacyjnie i społecznie uprzywilejowanej części społeczeństwa. Jest mało prawdopodobne, aby nowo założone uczelnie, nastawiające się na kształcenie na poziomie niższym niż dyplomowe (np. na kształcenie nauczycieli), mogły być atrakcyjne dla elitarnych studentów czy znanych naukowców, lub też mogły zapewnić kadrze takie warunki pracy, które umożliwiałyby jej wyrobienie sobie dobrej marki na rynku naukowym. Akademicki system statusowy jest więc odbiciem szerszego systemu statusowego społeczeństwa, chociaż posiada własne mechanizmy wewnętrzne, które rodzą i utrwalają zróżnicowania.

więcej

Ocena jakości – rola Państwowego Komitetu ds. Ewaluacji

Państwowy Komitet ds. Ewaluacji (Comité National dévaluation) został powołany ustawą z 24 stycznia 1984 r., a dekret z lutego 1985 r. sprecyzował cele jego działalności, sposób organizacji oraz zasady funkcjonowania. Prezydent Republiki określił CNE jako „wielką innowację w systemie francuskiego szkolnictwa wyższego”. Na podstawie ustawy z 10 lipca 1989 r. Komitet został uznany za niezależny organ administracyjny. Utworzono go w celu „oceny instytucji publicznych o charakterze naukowym, kulturalnym i zawodowym w zakresie odpowiadającym publicznej misji usługowej szkół wyższych”. Komitet powstał w odpowiedzi na społeczne zapotrzebowanie zgłaszane przez same szkoły wyższe oraz przez „użytkowników” szkolnictwa wyższego. Ocenia on instytucje, nie jest natomiast upoważniony do akredytacji programów kształcenia i kontroli przestrzegania ustalonych a priori standardów jakości dydaktyki lub badań: nie rozdziela też państwowych dotacji ani nie może tworzyć przepisów prawnych. Wprowadzenie w życie zaleceń CNE należy do ministra edukacji.

więcej

Oszacowywanie jakości w szkolnictwie wyższym cz. II

Problemy oszacowywania i kontroli jakości towarzyszyły szkolnictwu wyższemu od wieków. Już w średniowieczu można znaleźć dwa przeciwstawne modele kontroli jakości – francuski (kontrola przez zewnętrzne autorytety) i angielski (kontrola przez społeczność akademicką) (Cobban 1988).

więcej

Ocena warsztatów – dalszy opis

Część respondentów przekonywała, że dane wyjściowe dotyczące kreatywności mogłyby być wcześniej ujęte w programie. Takie były pierwotne intencje organizatorów, ale ich realizacja okazała się niemożliwa z przyczyn niezależnych. Zgodnie z odczuciami uczestników, formalne dane wprowadzające przekazane przez organizatorów były same w sobie użyteczne, ale także dobrze służyły jako źródło możliwej inspiracji i odskocznia od czegoś, co można by nazwać nadmiernym (może wręcz klaustrofobicznym) skupieniem się na pracy grupowej. Były też „szturchańcem zawracającym ku realiom”, jak zauważyła pewna osoba na podstawie wypowiedzi Michaela Harrisona.

więcej

Stratyfikacja instytucjonalna

Jak wspomniano wcześniej, problem dystrybucji zbiorowych zasobów w społeczeństwie i mechanizmów wpływających na sposób ich rozdziału cieszą się szczególnym zainteresowaniem socjologii. Jest więc rzeczą oczywistą, iż czynniki powodujące organizacyjną strukturalizację w szkolnictwie wyższym – jeśli ona istnieje – znajdują się w centrum zainteresowania. Czynniki związane z istnieniem tej strukturalizacji, jak i konsekwencje istniejących zróżnicowań dla studentów i dla pracowników naukowo-dydaktycznych (Trow 1984) będą omówione wcześniej niż mechanizmy związane z umiejscowieniem szkói w ramach tej struktury.

więcej

Planowanie przeobrażeń szkolnictwa wyższego cz. II

Podział funduszy na badania dokonywany przez komitety finansowania (Funding Councils), spowodował dążenie szkół wyższych o rozwiniętym profifu badawczym do utrzymania lub nawet wzmocnienia swej pozycji w istniejącym „rankingu dziobania”, podczas gdy uczelnie o nie tak silnej orientacji badawczej również czują się uprawnione do czerpania większych korzyści z tego źródła finansowania.

więcej

Tony Becher i jego typy kultur

Ważną pozycję w dyskusji na temat odmienności kultur występujących w społeczności akademickiej stanowiła wydana w 1959 r. książka Charlesa P. Snowa Two Cultures and the Scientific Revolution. Autor twierdzi w niej, że dziedziny humanistyczne i dziedziny nauk ścisłych stanowią dwie nie przenikające się kultury. Humaniści nie są ciekawi świata fizycznego, a nawet odrzucają wiedzę dotyczącą największych współczesnych odkryć i osiągnięć nauki. Uważają, iż nie są one częścią kultury, a tym samym nie znajdują się w polu ich zainteresowań. Badacze nauk ścisłych natomiast przejawiają brak zainteresowania światem sztuki, z jednym wyjątkiem – muzyki. Zamkniętość tych dwóch kultur w stosunku do siebie doprowadziła – zdaniem Snowa – do „wyjałowienia”. Pod wpływem wspomnianej książki rozgorzała dyskusja na temat wielości lub jedności kultury akademickiej. Ukazały się liczne wypowiedzi i przeprowadzono wiele badań na ten temat (Richmond 1963: Ofierska 1965: Davenport 1970: Kądzielska 1970). Studia te zgromadziły sporo argumentów na rzecz obu tez, ale naturalnie nie przyniosły definitywnego rozstrzygnięcia problemu. Tony Becher wyróżnia aż cztery typy kultur związane z grupami dyscyplin wiedzy i przypisuje im następujące cechy:

więcej